Home

Ο ταχύτατος Βέλγος από το 1899

 

Ηλεκτροσόκ 100 χλμ/ω

Είχαμε πάει μία παρέα, για πολλοστή φορά, στη Γαλλία, στο Μουσείο Αυτοκινήτου της Mulhouse. Ώρες ταξίδι, μετά ώρες φωτογραφιών, πέσαμε με τα μούτρα στο τέλος στον αυτόματο πωλητή του κλειστού κυλικείου, υπό τα βλέμματα του προσωπικού του Μουσείου, το οποίο σχόλαγε και έκανε χάζι τρείς πολύ πεινασμένους τουρίστες. Ούτε καν πρόσεξα το περίεργο όχημα που βρισκόταν εκεί. Έμοιαζε με βλήμα πάνω σε ρόδες καροτσιού και έκανα πολύ άσχημα που δεν του έδωσα πολύ σημασία. Το γιατί θα το διαβάσετε παρακάτω.

La Jamais Contente

Βρισκόμαστε στο 1899. Στην εποχή του Sherlock Holmes, του Τζακ του Αντεροβγάλτη, την εποχή που ένας τύπος με το όνομα Bram Stoker είχε μόλις εκδώσει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Dracula», όταν  ζούσε ακόμα ο Gaugin και ο Van Gogh είχε μόλις πεθάνει. Κι ενώ στην Ευρώπη μιλάμε τώρα για την ηλεκτροκίνηση, τότε ήταν ήδη... γεγονός και μάλιστα πολλοί κατασκευαστές έβλεπαν εκεί το μέλλον και όχι στον κινητήρα εσωτερικής καύσης εκείνου του τύπου από την Στουτγάρδη που τον έλεγαν Daimler. Ήτανε κι ένας  άσημος Αυστριακός που είχε εξελίξει ένα υβριδικό αυτοκίνητο... νομίζω λεγόταν Ferdinard Porsche! Η ιστορία μας ξεκινά, ή μάλλον κορυφώνεται στην Βιέννη.

 

 

 

 

Στο Ιπποδρόμιο με 100 χλμ/ω!

Ο Βέλγος Camille Jenatzy είχε ανέβει στο πειραματικό του ηλεκτροκίνητο όχημα και ήταν έτοιμος. Είχε ονομάσει το δημιούργημα του «Ο ανικανοποίητος» (La Jamais Contente). Το όχημα στην ουσία ήταν μία μπαταρία πάνω σε τέσσερεις ρόδες, με ένα υποτυπώδες σύστημα διεύθυνσης. Βρισκόμαστε στο Ιπποδρόμιο της Βιέννης, το 1899, όπου 10.000 θεατές έχουν μαζευτεί για να δούνε αν ο Βέλγος θα κατάφερνε να γίνει ο γρηγορότερος άνθρωπος στη Γη (τότε αεροπλάνα δεν υπήρχαν) σπάζοντας το φράγμα των 100 χλμ/ω! 
Το όχημα είχε κυλινδρικό σχήμα με τον οδηγό περισσότερο να το καβαλά, παρά να κάθεται στη θέση του. Είχε τροχούς καροτσιού, ανάρτηση άμαξας και ηλεκτροκινητήρα 24 KW, αυτονομία 60 χιλιομέτρων και βάρος 1 τόνου. Εκείνη την ημέρα ο Βέλγος με το παρατσούκλι «Κόκκινος Διάβολος», λόγω των κόκκινων μαλλιών του, θα ζούσε έναν θρίαμβο, αφού το δημιούργημα του έπιασε τα 105 χλμ/ω. Ήταν ένα από τα πρώτα ρεκόρ ταχύτητας, σε μία εποχή που το αυτοκίνητο αποτελούσε μία εκκεντρικότητα πλουσίων και δεν απειλούσε ούτε τον σιδηρόδρομο, ούτε τις άμαξες, Το γεγονός ότι επρόκειτο μάλιστα για ηλεκτρικό αυτοκίνητο, κάνει τη ιστορία ακόμα πιο δύσκολο να γίνει πιστευτή. Φτάνοντας 120 χρόνια μετά να συζητάμε για αυτονομίες  και συσσωρευτές, μπορεί κάποιος ασφαλώς να πει: «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν».  

Απίστευτη ζωή , απίστευτος θάνατος

O  Jenatzy συνέχισε την δράση του ως οδηγός αγώνων και στον εικοστό αιώνα. Σκοτώθηκε το 1913 σε κυνηγετικό δυστύχημα. Θέλοντας να αστειευτεί, κρύφτηκε πίσω από έναν θάμνο και άρχισε να μιμείται το αγριογούρουνο. Οι σύντροφοί του ξεγελάστηκαν, πυροβόλησαν και άθελα τους τον σκότωσαν, νομίζοντας ότι είναι πραγματικό θήραμα. Τραυματίστηκε θανάσιμα και υπέκυψε στα τραύματά του λίγο αργότερα.
Τον «Ανικανοποίητο» μπορεί κάποιος να δει στη Μulhouse, αλλά αφού δεν αναφέρεται τίποτα στους δύο επίσημους καταλόγους του Μουσείου που έχω στα χέρια μου, συμπεραίνω ότι πρόκειται περί πιστού αντίγραφου. Αυτό πάντως που δύσκολα αντιγράφεται είναι ιστορίες σαν αυτή του Camille Jenatzy.