Home

29 Δολλάρια σε ένα κρoκοδειλέ πορτοφόλι
(όπως διηγείται και ο Θωμάς που περιμένει)

Ήτανε, λέει, μία κρύα νύχτα σε μία πόλη, στην Αμερική. Όπως τις βλέπουμε στις ταινίες. Με υπονόμους να βγάζουνε ατμούς, απομακρυσμένους ήχους περιπολικών, κτήρια με σκάλες στις προσόψεις, χαρτοσακούλες που τις χορεύει ο άνεμος πάνω στα πεζοδρόμια και κρουνούς της πυροσβεστικής που ανοίγουν τα πιτσιρίκια τα καλοκαίρια να δροσιστούν.
Στέκομαι, λέει, όρθιος στηρίζοντας τον έναν ώμο σε μία κολώνα. Έχω ένα μικρό μεταλλικό φλασκί με κάποιο οινοπνευματώδες ποτό. Δεν γνωρίζω ακριβώς γιατί στέκομαι στο κρύο, αλλά χαζεύω ένα γαλάζιο, παλιό αμάξι που είναι παρκαρισμένο στον δρόμο. Μεγάλο σαν τρία περίπτερα, με πολλά χρώμια και μία μάσκα που μοιάζει με κολλάρο αλόγου, αν και με λίγη φαντασία μοιάζει και με άλλα πράγματα. Tι μάρκα να είναι;
«Edsel! Είναι ένα Edsel μεγάλε!». Γυρίζω και κοιτάζω έναν ψηλό, ξερακιανό Αφροαμερικανό γύρω στα 80. Έχει ένα ατσαλάκωτο λαμέ μαύρο κουστούμι με δερμάτινο καπέλο, μυτερά ασπρόμαυρα παπούτσια, άσπρη γραβάτα σε μαύρο πουκάμισο, τακούνι «ποτηράτο», σαν τον John Lee Hooker στους «Blues Brothers». Στο ένα χέρι καπνίζει ένα πούρο και το άλλο το στηρίζει σε ένα μπαστούνι που έχει περισσότερα διακοσμητικά από σκήπτρο βασιλιά.
«Μην κοιτάς τώρα. Στα δικά μου τα χρόνια έπρεπε να έχεις πρόσωπο για να περνάς στον κόσμο. Να είσαι αυτό που λέμε κύριος. Ήταν πίσω στο 1958 που έπιασα κάτι καλά λεφτά. Ήθελα να πάρω μία Cadillac αλλά δεν έβγαινα. Η De Soto ήτανε ίδια με την Chrysler και εγώ, όπως σου είπα, έπρεπε να δείχνω μπάνικος. Είχα ακούσει ότι η Ford ετοίμαζε, λέει, μία νέα σειρά που θα είναι πιό μουράτη από τα Mercury και μόλις μάζεψα το «χαρτί» την αγόρασα. Edsel Ford σου λέει, μία νέα γενιά μοντέλων.

 

 

 

Να σου πω την αλήθεια, όμως, δεν την κυκλοφόρησα πολύ. Πήρα μετά μία Cadillac με γούνινα καθίσματα, άσπρη με ροζ ζάρια να κρέμονται από τον καθρέπτη. Εκεί μάλιστα με βλέπανε στην πιάτσα και λέγανε «nice fly man!». Tην Edsel πήγα να την πουλήσω, αλλά δεν την έπαιρνε κανένας. Μου έμεινε και με τα χρόνια δεν μου έκανε ψυχή να την πουλήσω και την κράτησα. Τώρα, λέει, στοιχίζει 20.000 $ ! To πιστεύεις; Πιο ακριβή από τότε που την αγόρασα! Αλλά και πάλι δεν θέλω να την πουλήσω, τι να τα κάνω τα λεφτά;  Άστην εδώ, παροπλισμένη σαν κι εμένα.»
Κάτι πήγα να του πω αλλά είχε χαθεί σαν φάντασμα. Του είχε πέσει το κροκοδειλέ πορτοφόλι του. Δεν είχε χαρτιά μέσα... μόνο 29 $. Δεν τον ξαναείδα ποτέ.   

 

 

 
Το Ford Edsel ήταν μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην ιστορία της Ford. Τεχνικά είχε προβλήματα, ιδίως με το αυτόματο κιβώτιο της πρώτης γενιάς, αισθητικά έχανε από το αποτυχημένο σχέδιο της μάσκας, από τα φτερά και τα χρώμια πού ήταν πιά εκτός μόδας το 1959. Η δεύτερη γενιά του μοντέλου που εικονίζεται στο αφιέρωμα ήταν πιο τετραγωνισμένη, αλλά το αγοραστικό κοινό δεν πείστηκε. Δεν ήταν ποτέ το premium μοντέλο που η Ford ευελπιστούσε ότι θα γίνει, αφού δεν ήταν ούτε πολυτελής, ούτε τεχνολογικά προηγμένη. Wrong car at the wrong time.