Home

Το Attica του Φίφη

 
O Φίφης με το Attica
 

 

O Φίφης και ο Μάγκας

Δύο από τους χαρακτηριστικότερους ρόλους του δημοφιλούς  ηθοποιού Σταύρου Παράβα ήταν διαμετρικά αντίθετοι εκτός από τα μεταφορικά μέσα που ήταν αμφότερα από την δυτική (τότε) Γερμανία και μετασκευασμένα στην Ελλάδα. Στον έναν είναι ο βαρύς μάγκας με το τρίκυκλο με το παχύ μουστάκι που καβαλάει το φουργκόνι που βασίζεται σε μοτοσικλέτα BMW και στον άλλο ο αεράτος και φοβιτσιάρης Φίφης που οδηγά ένα τρίκυκλο Attica που κατασκευαζόταν κάποτε στην Ελλάδα με άδεια από την γερμανική Fuldamobile. 

 

 

 
Δεξιά διακρίνεται το Panhard

 

Περνάει και Μερσεντές

Η ταινία «Ο Ουρανοκατέβατος» του Ορέστη Λάσκου από το 1965 ο Φίφης πάει να πάρει τον Προϊστάμενο του (Χρήστος Νέγκας) με το Αttica 200. Όταν ο δεύτερος το αποκαλεί κουβαρίστρα ο Φίφης του λέει ότι η κουβαρίστρα τα βάζει και με Μερτσέντες. Η σκηνή μάλλον έχει γυριστεί στην οδό Ροστάν στην Αθήνα.

Το Attica 200 κατασκευαζόταν από την Βιοπλαστίκ του Γιώργου Δημητριάδη και βασιζόταν στο Fuldamobil S7 με την παραγωγή να αρχίζει στην χώρα μας το 1962. Η Fuldamobile πρέπει να έδωσε την άδεια κατασκευής σε διάφορες εταιρίες σε όλο τον κόσμο όταν πλησίαζε προς το τέλος  η παραγωγή στην Γερμανία λόγω της σχετικά μικρής ζήτησης αφού κατασκευάστηκαν περίπου 400.

Το Attica 200 ήταν άλλο ενα τρίκυκλο από αυτά που κατασκευαζόταν μαζικά στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία με κινητήρες σκούτερ για να μπορούν να οδηγούνται με δίπλωμα διτρόχου. Η δημοτικότητα τους άρχισε να πέφτει όταν εμφανίστηκαν το minicars από την Ιαπωνία αλλά και όταν οι κυκλοφοριακές συνθήκες έγιναν απαιτητικές για τέτοιου είδους οχήματα αν και πολλά 200 επέζησαν και μέχρι την δεκαετία του ΄80 στην Ελλάδα.

 

 

 
Ένα Fuldamobile που αποτέλεσε την βάση για το Attica 200

 

Το άγνωστο αυτοκινητάκι

Η πόλη Fulda στο κρατίδιο της Έσσης ήταν πιό γνωστή για τα ελαστικά που κατασκευαζόταν εκεί παρά για τα αυτοκίνητα της. Πράγματι τα, περίπου 7, μοντέλα της Fuldamobile δεν πούλησαν πολύ σε σχέση με τα BMW Isetta. To S6 πάνω στο οποίο στηρίχτηκε το Attica 200 είχε μεταλλικό σκελετό με πλαστικό αμάξωμα, είχε 3 ή κατόπιν παραγγελίας 4 ρόδες, ένα μονοκύλινδρο, δίχρονο κινητήρα 200 κ.εκ. της Fichtel-Sachs ή της Heinkel (αν και στα Attica χρησιμοποιήθηκαν και άλλα παρόμοια μοτερ), απόδοσης 10 ίππων ο οποίος βρισκόταν πίσω από την καμπίνα των επιβατών και έμπροσθεν του πίσω τροχού.

H μετάδοση γινόταν με αλυσίδα και κιβώτιο 4 σχέσεων. Η ανάρτηση ήταν με αμορτισέρ εμπρός και πίσω παρόμοια με αυτές των μοτοσικλετών με ψαλίδι, τα φρένα ήταν υδραυλικά με τύμπανα και βρισκόταν μόνο στους εμπρόσθιους τροχούς. To εσωτερικό ήταν λιτό, με ταχύμετρο, συμβατικό επιλογέα ταχυτήτων στο πάτωμα, εισαγωγές αέρα αλλά και ραδιόφωνο. Το αμάξωμα υπήρχε σε δύο εκδόσεις με δύο και μικρό χώρο αποσκευών ή με 2+2 θέσεις ενώ το Attica ήταν διαθέσιμο  και σε ανοιχτή έκδοση. Το βάρος κυμαινόταν από το 350 έως τα 550 κιλά και η τελική ταχύτητα ήταν γύρω στα 80 χλμ/ω. Η παραγωγή στην Γερμανία άρχισε το 1959 και τερματίστηκε το 1965 ενώ η εταιρία σταμάτησε να υπάρχει λίγο αργότερα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Το Panhard 24 του Μουσείου της Mulhouse στην Γαλλία

Panhard  24

Κομπάρσοι στην σκηνή με το Attica είναι δύο γαλλικά αυτοκίνητα.Το πρώτο είναι ένα Peugeot 403 και το δεύτερο ένα Panhard 24 που αποτελεί και μία σπάνια περίπτωση αφού ήταν το τελευταίο μοντέλο της γαλλικής μάρκας πρίν απορροφηθεί από την Citroën. Κατασκευάστηκε από το 1963 μέχρι το 1967 και το κινούσε ένας επίπεδος δικύλινδρος κινητήρας 850 κ.εκ. H Panhard έγινε γνωστή από την ράβδο Panhard που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα στις οπίσθιες αναρτήσεις πολλών αυτοκινήτων.