Home

DTM η Bundesliga του αυτοκινήτου

 
Οι άρχοντες των δρόμων

 

 
H BMW M3 ήταν από τα κλασσικότερα αγωνιστικά του θεσμού.

Ο πρώην πιλότος της F1 και νυν «αφεντικό» του Γερμανικού Πρωταθλήματος Τουρισμού (Deutsche Tourenwagen Masters), Gerhard Berger, νοιώθει πολύ ανακουφισμένος. Το DTM θα συνεχιστεί σε ένα διαφορετικό format το οποίο είναι ακόμα άγνωστο και θα είναι προσανατολισμένο στην κατηγορία GT. Σίγουρα, πάντως, αποφεύχθηκε ο ξαφνικός θάνατος, ένα δυσάρεστο γεγονός που είχε συμβεί το 1996, όταν το DTM είχε παραγίνει ακριβό για να είναι κερδοφόρο. Ευτυχώς, ακολούθησε η αναγέννησή του το 2000. Αυτήν την φορά, το πρόβλημα δημιούργησαν οι διαδοχικές αποχωρήσεις ομάδων όπως η Mercedes και η Audi από το σημερινό Πρωτάθλημα  και η στροφή τους στην ηλεκτροκίνηση. Άλλωστε, η δεύτερη ανακοίνωσε ήδη το πρόγραμμα Artemis που σκοπό έχει το κυνήγι της Tesla στην αγορά. Ας αφήσουμε, όμως, τα καλώδια και ας γυρίσουμε πίσω στον χρόνο και συγκεκριμένα στο 1984.

 

 

 
Πριν από το DTM υπήρχε το DRM με αυτοκίνητα όπως αυτό το Escort Zackspeed.

 

Η πρώτη περίοδος 1984-1993

Τα turbo θηρία του Group 5 είχαν σβήσει τα μοτέρ τους και είχαν δώσει τη σκυτάλη στα Group B. Ήταν η εποχή που ακόμα και τα ποδήλατα είχαν turbo και το Πρωτάθλημα DRM με τα υπερτροφικά Shilouette αγωνιστικά είχε καταργηθεί εκείνη την χρονιά, μαζί με τα εντυπωσιακά Ford Capri Turbo, Lancia Beta Montecarlo Turbo, Porsche 935 και BMW 320 Gr5, τα οποία διέθεταν ιπποδυνάμεις που άρχιζαν από τους 450 ίππους και έφταναν μέχρι εκεί που άντεχε ο οδηγός. Ο οδηγός, εκτός από τη ζέστη, έπρεπε να ουρλιάζει όταν ο κινητήρας ανέβαζε στροφές, για να μην σπάσουν τα τύμπανα των αυτιών του!
Το καινούργιο Πρωτάθλημα είχε μεν ανοιχτούς κανονισμούς, αλλά συμβατικά αυτοκίνητα που βρίσκονταν πιο κοντά στη λογική του Group A, αλλά και των διάφορων Πρωταθλημάτων Τουρισμού ανά τον κόσμο. Αποτέλεσμα ήταν η μαζική συμμετοχή με πολλά διαφορετικά αγωνιστικά που άρχιζαν από το Opel Kadett GTE και έφταναν στη Chevrolet Camaro. Από τα αυτοκίνητα που «στριμώχνονταν» στην εκκίνηση ξεχώρισαν τα Rover V8 Vitesse, οι  BMW M3 και 635 CSi, η Mercedes 190 2,5-16 EVO, το Volvo 244 Turbo, το Ford Sierra RS500 και το Audi V8 quattro. Λόγω της ελευθερίας των κανονισμών, αλλά και εξαιτίας της απουσίας κατηγοριών, τα αγωνιστικά ήταν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Έτσι, τα Rover και Audi είχαν V8 κινητήρες, ενώ το Audi διέθετε και τετρακίνηση, το Volvo και το Ford είχαν κινητήρα Turbo, ενώ τα Μ3 και 190 είχαν ατμοσφαιρικούς τετρακύλινδρους. Τα δύο τελευταία αποτελούν, ίσως, τα κλασσικότερα αυτοκίνητα του θεσμού. Οι εκδόσεις δρόμου στοιχίζουν σήμερα και  για τις δύο περιπτώσεις πάνω από 100.000 €, ενώ η ισχύς κυμαινόταν από τους 350 μέχρι σχεδόν τους 450 ίππους.
Οι οδηγοί που πρωταγωνίστησαν σε αυτή την εποχή ήταν οι Γερμανοί Klaus Ludwig, Hans Joachim Stuck, Βernd Schneider, Frank Biela και Ellen Lohr, δεδομένου ότι στο Πρωτάθλημα συμμετείχαν και γυναίκες, ο Βενεζουελουανός Johnny Ceccoto, o Ιταλός Roberto Ravaglia, o Δανός Kurt Thiim, ο πιλότοι της F1 Keke Rosberg και  Jacques Laffite, ενώ μία συμμετοχή είχε και ο Έλληνας Costas Los.

 

 

 

 
Porsche 935 από την ίδια περίοδο.

 

Η περίοδος των V6 1993-1996

Η περίοδος των ελεύθερων κανονισμών και των stock cars τελείωσε το 1992. Από την επόμενη χρονιά τα αυτοκίνητα μετατράπηκαν σε πρωτότυπα, με χρήση συνθετικών υλικών παρόμοια με αυτών της Formula 1, ενώ χρησιμοποιήθηκαν V6 κινητήρες. Πλαίσια από ανθρακονήματα, τετρακίνηση και ηλεκτρονικά, όπως ABS, εκτόξευσαν το κόστος, περιορίζοντας τις συμμετοχές σε αυτές των εργοστασιακών. Μόνο αυτές οι ομάδες θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του πρωταθλήματος. Η Audi, παραδόξως, δεν συμμετείχε, αφήνοντας τον ρόλο του πρωταγωνιστή στις Alfa Romeo 155 V6 ΤΙ, Opel Calibra DTM 4X4 και Mercedes C-Class DTM. Tα high tech αγωνιστικά μοιράστηκαν τις εντυπώσεις: ο τίτλο του 1993 κατέληξε στην Alfa Romeo, του 1994 και 1995 στη Mercedes και αυτόν του 1996 στην Opel.

Οι οδηγοί που ξεχώρισαν αυτή την περίοδο ήταν οι Klaus Ludwig, Nicola Larini, Bernd Schneider και Manuel Reuter. Από τη Formula 1 ήρθαν στον θεσμό ο JJ Lehto, αλλά και ο απίστευτος Alessandro Nannini, o οποίος oδηγούσε με ... ένα χέρι, μετά από ακρωτηριασμό που υπέστη συνεπεία  αεροπορικού ατυχήματος  το 1989. Ο Keke Rosberg ήταν πιά ιδιοκτήτης ομάδας. Σημειωτέον ότι από το DTM έκαναν μία στάση πριν τα μεγάλα σαλόνια οι Juan Pablo Montoya και Ricardo Zonda.
Η σεζόν του 1996 μετονομάστηκε σε ITC (International Touring Championship) από DTM και είχε έναν διεθνή  προσανατολισμό. Ήταν και η τελευταία. Τα αυτοκίνητα είχαν γίνει περίπλοκα και ακριβά, ενώ το κόστος λειτουργίας των ομάδων αυξήθηκε ακόμα περισσότερο λόγω των διεθνών αγώνων. Το 2016, στο πλαίσιο του Nürburging Classic, ολόκληρη ομάδα μηχανικών της Opel πάλευε με τα παλιά chip των ηλεκτρονικών συστημάτων που διέθετε το Opel Calibra ITC του 1996 για να καταφέρει να το ξεκινήσει, ενώ το ABS δυσκόλευε τους αγωνοδίκες, αφού η απουσία ιχνών φρεναρίσματος στην άσφαλτο δυσκόλευε τη διαιτησία σε αμφισβητούμενες περιπτώσεις όπου ένας αγωνιζόμενος έβγαζε από τον δρόμο έναν άλλον.

 

 

 
Το Ford Capri Turbo αποτέλεσε άλλο ένα από τα θηρία του DRM.

 

Ο πιτσιρικάς με τα πράσινα  και η λυκοφιλία Formula 1-DTM

Η Mercedes 190 Zackspeed σταμάτησε στα πιτς. Ο φέρελπις  οδηγός ήταν απογοητευμένος. Δύο φορές δεν τερμάτισε και άλλες δύο τερμάτισε αλλά δεν βαθμολογήθηκε. Η επιλογή να αφήσει τη Formula 3000 για τους αγώνες αντοχής και τουρισμού δεν αποδείχτηκε σωστή. To μέλλον του ήταν στην Formula 1, όπου μέχρι το 2004 θα μέτραγε 7 πρωταθλήματα. Σωστά μαντέψατε, ο αποτυχημένος οδηγός του DTM ήταν ο Michael Schumacher.
Την αντίστροφη πορεία είχε ο πολυνίκης του DTM  Bernd Schneider, ο οποίος είχε μία σύντομη και αποτυχημένη καριέρα στην F1, πριν αναδειχθεί σε πρωταγωνιστή του DTM. Συνήθως, πάντως, το DTM αποτελεί πόλο έλξης συνταξιούχων πιλότων της F1 και σπανιότερα  ακαδημία για την μεγάλη κατηγορία. Η πρώτη περίοδος του DTM πάντως τράβηξε χειρόφρενο το 1996, αλλά οι παλιοί γνώριμοι, Opel , Audi και Mercedes θα ξανασυναντιόταν σύντομα. Αυτά όμως στο επόμενο.    

 

 

 
Το Rover Vitesse V8 από το 1986

 

 

 

 
Διάφορα αγωνιστικά DTM από το  Μουσείο της Mercedes. Σε πρώτο πλάνο η 190 2,5-16 EVO2 από το 1992, πίσω η C-Class του 1995 και αριστερά η CLK του 2001

 

 

 

 
Αudi V8 quattro DTM.

 

 

 

 

Η high tech C-Class DTM από το 1995.

 

 

 

 
Opel Calibra ITC-DTM από το 1996.