Home

Gaylord Gladiator-MG TD Vignale

 

 

 
Gaylord Gladiator.

 

Μονάκριβα

O τίτλος μπορεί να παρεξηγηθεί. Γιά κάθε ιδιοκτήτρια ή ιδιοκτήτη το αυτοκίνητο είναι μοναδικό. Έχει τα ίχνη της χρήσης μας και της παρουσίας μας. Όμως, εδώ δεν μιλάμε μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά, αφού τα δύο αυτοκίνητα της ιστορίας μας είναι μοναδικά, γιατί έχει κατασκευαστεί μόνο 1 κομμάτι από το καθένα.

Gaylord Gladiator

Μια χειμωνιάτικη μέρα στο Friedrichshafen, στη γερμανική πλευρά της λίμνης της Κωνσταντίας, ο  αέρας θερίζει, η μεγάλη λίμνη μοιάζει με θάλασσα και τα φέρι κάνουν τα δρομολόγια τους προς την άλλη πλευρά, δηλαδή προς την Αυστρία και την Ελβετία. Εκεί βρίσκεται το Zeppelinmuseum που εκτός από αερόπλοια, ή ότι έχει απομείνει από αυτά, υπάρχουν και δύο αυτοκίνητα. Το ένα είναι το γνωστό Maybach Zeppelin, όμως το άλλο, με το όνομα Gaylord Gladiator, μου είναι απολύτως άγνωστο και συνήθως τα άγνωστα μοντέλα έχουν μία ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω τους.

 

 

 
MG TD Vignale.

 

Από το Chicago στο Milwaukee και στο Friedrichshafen

Το Gladiator ήταν μία ιδέα των αδελφών James και Edward Gaylord από το Chicago. Σκοπός τους ήταν να φτιάξουν το απόλυτo πολυτελές κουπέ με σπορ χαρακτήρα. Βάση αποτέλεσε ένα ανθεκτικό ατσάλινο, σωληνωτό πλαίσιο που σχεδίασε ο James Gaylord. O κινητήρας προερχόταν στην αρχή από την Chrysler, αλλά στη συνέχεια επιλέχτηκε αυτός της Cadillac Eldorado, διάταξης V8, χωρητικότητας 6 λίτρων και απόδοσης 309 ίππων. Ο κινητήρας, για λόγους ισορροπίας, βρισκόταν μεν εμπρός, αλλά έπιανε σχεδόν τον χώρο ανάμεσα στα πόδια των δύο επιβατών. Πίσω από τον άξονα βρισκόταν ένα επίπεδο τεπόζιτο καυσίμου, χωρητικότητας 100 λίτρων, ενώ η οι αναρτήσεις ήταν εμπρός ανεξάρτητη και πίσω με φύλλα σούστας.
Αν και η διάταξη αυτή δείχνει συντηρητική ακόμα και για το 1957 που χρονολογείται το μοναδικό αυτό τελειωμένο κομμάτι, η σχεδίαση του αμαξώματος ήταν τουλάχιστον εκκεντρική και μοντέρνα και προερχόταν από τον Brooke Stevens, έναν Αμερικανό σχεδιαστή ο οποίος εργάστηκε για την Jeep, τη Studebaker και κυρίως για την Harley Davidson. Σε αυτόν οφείλεται η κλασσική σιλουέτα των Harley, αφού πολλά κλασσικά μοντέλα, όπως η Electra Glide και η  Fat Boy, βασίζονται στις γραμμές της Hydra Glide, την οποία ο Stevens σχεδίασε το 1949. Το Gladiator είναι φορτωμένο με χρώμιο και πτερύγια, όπως επίτασσε η μόδα εκείνη την εποχή, ενώ οι τραπεζοειδείς φόρμες δίνουν μία πολύ ξεχωριστή μορφή στο αμάξωμα.
Την συναρμολόγηση ανέλαβε η FIF η οποία ήταν θυγατρική της  Zeppelin στο Friedrichshafen. Το τελειωμένο αυτοκίνητο είχε διπλό χρωματισμό, μαύρο και άσπρο, whitewall ελαστικά, ηλεκτρική συρόμενη οροφή, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα καθίσματα, κλιματισμό, τιμόνι με ρυθμιζόμενη υποβοήθηση, ξύλινο ταμπλό με πλήρη εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων δύο χρονομέτρων της  Heuer. Υπήρχαν και custom λεπτομέρειες, όπως δείκτες που έμοιαζαν με το λογότυπο της εταιρίας των δύο αδελφών. Το αποτέλεσμα ήταν ένα πολύ ισχυρό και βαρύ διθέσιο κουπέ, το οποίο παρόλα τα 1.800 κιλά ξεπερνούσε τα 200 χλμ/ω και στοίχιζε όσο δύο Mercedes 300 SL!
Αν και ο σχεδιασμός ήταν για 19 αυτοκίνητα, κατασκευάστηκαν 3 πλαίσια, από τα οποία μόνο ένα απέκτησε αμάξωμα και φιλοξενείται στο Μουσείο. Ένα άλλο πλαίσιο έχει χαθεί.

 

 

 
Το πίσω μέρος του Gladiator.

 

Ο μοναδικός Αγγλοελβετός

Στο Retro Classic του 2015 επικρατούσε πρωτοφανής πολυκοσμία, η οποία στην εποχή του Κορονοϊού που διανύουμε μοιάζει πολύ μακρινή. Μέσα στον θόρυβο που προκαλούν εκατοντάδες άνθρωποι, προσπαθώ να καταλάβω την ελβετική προφορά του συνομιλητή, ο οποίος μου διηγείται την ιστορία του MG TD Vignale.

Το αυτοκίνητο κατασκευάστηκε για λογαριασμό της Ελβετικής Ghia Aigle, η οποία είναι ανεξάρτητη από το 1953, αν και στην αρχή αποτέλεσε παρακλάδι της Ghia. Βάση αποτέλεσε το  ΜG TD, αλλά το αμάξωμα είχε σχεδιαστεί από τον Michelotti και τον οίκο Vignale. Μηχανολογικά, το αυτοκίνητο δεν παρουσίαζε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά το εσωτερικό ήταν πολυτελέστατο, με δερμάτινα καθίσματα, επένδυση από τριανταφυλλόξυλο και ντουλαπάκι για τα ποτά και τα ποτήρια. Ο εξοπλισμός απέχει από τον λιτό χαρακτήρα του αυθεντικού TD. Το αμάξωμα είχε κατασκευαστεί από αλουμίνιο και το συνολικό βάρος δεν ξεπερνούσε τον 1 τόνο.
Το πρωτότυπο πρέπει να ήταν έτοιμο το 1952, αλλά δεν κατασκευάστηκε άλλο κομμάτι. Όπως είπαμε, τεχνολογικά ήταν ίδιο με το MG TD, το κινούσε ένας τετρακύλινδρος εν σειρά κινητήρας 1.250 κ.εκ. απόδοσης 54,4 ίππων, με κιβώτιο 4 σχέσεων, σύστημα πέδησης με τύμπανα (φυσικά!) και ανάρτηση με φύλλα σούστας πίσω.
Ο Ελβετός που εκπροσωπούσε τον ιδιοκτήτη έλεγε και ξανάλεγε ότι απορούσε γιατί ενώ το αμάξωμα ήταν μεγάλο, επιλέχτηκε ένας τόσο μικρός κινητήρας, ο οποίος δεν μπορούσε να προσδώσει σπορ χαρακτήρα στο όχημα. Φυσικά, δεν θα μάθουμε ποτέ το γιατί, αφού το αυτοκίνητο έμεινε στο στάδιο του πρωτοτύπου. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν δοκιμάζουνε έναν μεγαλύτερο κινητήρα με κοίταξε σαν να ήμουν τρελός και μου απάντησε: «μα αυτό θα κατέστρεφε την συλλεκτική αξία του αυτοκινήτου!». Κάνω κι εγώ κάτι ερωτήσεις...

 

 

 
Το ένα rolling chassis που έχει σωθεί, το Gaylord Gladiator και το  Maybach Zeppelin.