Home

Ό,τι πούν οι Αμερικάνοι!

 
Ένα άτακτο Austin Healey Sprite παίζει κρυφτούλι.
 

Ο ευτυχισμένος οδηγός φαίνεται από τα μυγάκια στο χαμόγελο του

Ο στενός φιδωτός δρόμος κύλαγε κάτω από τις ρόδες του Healey Sprite· από τη μία πλευρά η πέτρινη μάντρα, από την άλλη, οι τέλεια ψαλιδισμένοι θάμνοι που χωρίζουν τους δύο κήπους. Ο καιρός συννεφιασμένος, αλλά όχι κρύος. Από το ραδιόφωνο ακούγεται το Village Green των Kinks. Είναι αυτές οι στιγμές που χαίρεσαι γιατί γεννήθηκες στο Νησί. Φορώντας καρό τραγιάσκα και αλλάζοντας τις ταχύτητες με το αριστερό. Αν ήξερε μόνο ο οδηγός ότι η γλυκιά «φατσούλα» του Sprite έγινε για να ικανοποιήσει τους Γιάνκηδες...

Austin Healey Sprite «Frogeye»

1952. H βρετανική βιομηχανία ξεκινάει να καλπάζει στην ευθεία χωρίς να φαίνεται καν η κλειστή φουρκέτα της British Leyland, η οποία εμφανίστηκε 18 χρόνια μετά. Οι Mercedes ούτε καν στέκονται αξιοπρεπώς δίπλα σε μία Rolls. Η μεσαία τάξη των Midlands προτιμάει τα προϊόντα των βαρόνων Rootes, όπως τα στιβαρά Humber, ενώ η Jaguar – η οποία μόλις είχε αλλάξει το όνομά της, καταργώντας το παλιό και προκλητικό «SS» – θα παρουσίαζε την C-Type, η οποία έπαιρνε την σκυτάλη από την επίσης πανέμορφη ΧΚ. Παράλληλα, λίγο βορειότερα από το Coventry, ένας κύριος με το όνομα Dave Brown αποκτούσε μία εταιρία που πάλευε να επιβιώσει με το όνομα...Aston Martin. Oι Βρετανοί οδηγούσαν βρετανικά αυτοκίνητα και ήταν πολύ ικανοποιημένοι για αυτό.
Εκείνη την χρονιά παρουσιάζεται στο Σαλόνι του Λονδίνου ο καρπός της συνεργασίας των εταιριών Austin και Healey. Ένα από τα αυτοκίνητα που προέκυψαν από την ένωση αυτή ήταν το ιστορικό Sprite που έμεινε στην ιστορία ως «Frogeye» ή «Bugeye» για τους Αμερικανούς. Ήταν ένα μικρό, διθέσιο roadster, πιστό στην κλασική φιλοσοφία των Βρετανών. Μικρό, σβέλτο, ελαφρύ και λιτό. Πιο ιστορική είναι η πρώτη του έκδοση, την οποία κινούσε ένας τετρακύλινδρος κινητήρας 950 κ.εκ. ισχύος 43 ίππων. Κύριο χαρακτηριστικό του ήταν οι δύο προβολείς που είχαν τοποθετηθεί στην κορυφή του καπό. Μαζί με το σχήμα της μάσκας σχημάτιζαν την πιο χαρωπή γκριμάτσα στην ιστορία τους αυτοκινήτου. Από τους ιδιαίτερους αυτούς προβολείς πήρε και το παρατσούκλια που προαναφέραμε. Όμως, αυτό το κλασικό βρετανικό αυτοκίνητο υιοθέτησε αυτό το σχήμα για να τηρεί τους κανόνες ασφαλείας που έθεταν οι αρχές των ΗΠΑ, αφού η αγορά των ΗΠΑ ήταν ο αρχικός στόχος. Οι κανόνες απαιτούσαν οι προβολείς να είναι τοποθετημένοι σε ένα συγκεκριμένο ύψος. Ακόμα όμως και ως αποτέλεσμα σύμπτωσης το «Frogeye» είναι όσο βρετανικό είναι και το...tea time.

 

 

 
Υπέροχο αγωνιστικό TR3 στο Nürburgring.

 

Τriumph TR3

To 1959 ιδρύθηκε η Standard-Triumph και με μαζί της άνοιξε άλλο ένα σπουδαίο κεφάλαιο της αγγλικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Από εκείνη τη στιγμή, το όνομα Triumph θα βρίσκεται σε όλα τα μοντέλα που κατασκευάζει η εταιρία στο Coventry. Ήδη από το 1952 εμφανίστηκε το Triumph TR2 που έμοιαζε πολύ με το Frogeye, αλλά είχε πολύ προβληματική οδική συμπεριφορά μιάς και είχε δανειστεί πολλά στοιχεία από το αποτυχημένο Triumph Mayflower. Το TR3, που παρουσιάστηκε το 1955, είχε επίσης έναν τετρακύλινδρο κινητήρα 2 λίτρων με απόδοση 100 ίππων, κιβώτιο 4 σχέσεων με overdive τύπου Laycock-Normanville και πολύ καλύτερη οδική συμπεριφορά από τον προκάτοχο του. Η επιτυχία σημειώθηκε, ιδίως μέσω  ιδιωτικών συμμετοχών, σε αγώνες στην Ευρώπη, αλλά και στην μεγάλη αγορά των ΗΠΑ. Το Τriumph TR3 αντικαταστάθηκε από τα ακόμα πιο επιτυχημένα TR4-6. Μία λιγότερο γνωστή έκδοση του TR3 ήταν ένα coupe σχεδιασμένο από τον Michelotti και τον Vignale. Ο πρώτος σχεδίασε πολλά μοντέλα της εταιρείας και μαζί με τον Vignale παρουσίασαν το Triumph Italia, το οποίο  κατασκευαζόταν από τη Rufino στην Νάπολι. Η τελική παραγωγή ξεπέρασε τα 300 οχήματα, ενώ το αυθεντικό TR3 κατασκευάστηκε σε περίπου 75.000 μονάδες μέχρι το 1962.

 

 

 
Η αυθεντική 356 America Roadster στο Μουσείο της Porsche.

 

Porsche 356 America Roadster

Στη Γερμανία οι κατασκευαστές σπορ και πολυτελών αυτοκινήτων κοιτούσαν προς τις ΗΠΑ αφού από το παράθυρό τους έβλεπαν κυρίως τα ερείπια που άφησε ο πόλεμος. Το 1953, έναν χρόνο μετά την γέννηση του Austin Healey Sprite, ο Ferry Porsche είχε ήδη στραφεί προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Έχοντας σχεδιάσει παραλλαγές του ίδιου αυτοκινήτου, είχε κατασκευάσει την 356 με τον κινητήρα πίσω και την 550 με τον κινητήρα στο κέντρο. Η εξέλιξη των οχημάτων ήταν συνεχής και η μορφή των αμαξωμάτων άλλαζε συνεχώς. Η 356 America Roadster ήρθε να πλαισιώσει την 550 στις προσπάθειες της γερμανικής εταιρείας να διακριθεί στους αγώνες που διεξάγονταν στην Αμερική. Κατασκευάστηκαν πολύ λίγες, περίπου 12 και όλες για αγωνιστική χρήση. Το γνώριμο αμάξωμα της 356 ήταν κατασκευασμένο από αλουμίνιο, το όχημα ζύγιζε μόλις 605 κιλά και ήταν ακόμα πιο λιτή από τα αγγλικά μοντέλα του κειμένου. Για παράδειγμα, η κουκούλα ήταν σχεδόν διακοσμητική, αφού όταν έκλεινε, ο οδηγός δεν έβλεπε σχεδόν τίποτα. Ο επίπεδος, τετρακύλινδρος κινητήρας είχε χωρητικότητα 1,5 λίτρου και ισχύ 75 ίππων. Αργότερα, το αυτοκίνητο έχασε τον αγωνιστικό χαρακτήρα του αποκτώντας περιττά κιλά πολυτέλειας, δεδομένου ότι η Porsche άρχισε να καθιερώνεται ως κατασκευαστής. Την ίδια χρονιά, το 1953, η 550 σημείωνε τις πρώτες επιτυχίες στις ΗΠΑ, ανοίγοντας ιδανικά τον δρόμο για αυτήν τη σπάνια έκδοση της 356. Από τότε καθιερώθηκε και ο όρος «speedster» για τις ελαφρές και πιο ευκίνητες Porsche.Υπάρχει και μία εναλλακτική θεωρία που υποστηρίζει ότι ο Porsche κατασκεύασε το 1954 την ελαφριά έκδοση της 356, μετά από προτροπή του εισαγωγέα της εταιρείας στις ΗΠΑ. Πράγματι, σε δύο διαφορετικούς καταλόγους του Porsche Museum αναφέρονται και οι δύο ημερομηνίες (1953 και 1954) για την παρουσίαση του μοντέλου, μολονότι αυτό δεν αλλάζει την ουσία.
Αν, πάντως, θελήσετε να αποκτήσετε μία από τις χαρούμενες αγγλικές «φατσούλες», δεν θα χρειαστεί να δώσετε πολλά σε σχέση με την αυστηρή γκριμάτσα  της 356, η τιμή της οποίας κυμαίνεται σε εξαψήφια νούμερα. Και μάλλον θα στριμωχτείτε και περισσότερο σε σύγκριση με τα αγγλικά μοντέλα.