Home

Old Heroes

Bugatti Type 35.

 

Ο  W Williams κέρδισε τον αγώνα. Ήταν το 1929, η πρώτη φορά που διοργανώθηκε το συγκεκριμένο grand prix. Ίσως ο Άγγλος οδηγός να μην ήξερε ότι είχε γράψει ιστορία. Γιατί το συγκεκριμένο grand prix ήταν αυτό του Monaco. Όσο για το αυτοκίνητο, δεν θα μπορούσε παρά να είναι μία  Bugatti 35, η οποία συνολικά κέρδισε κατά τη δεκαετία 1925-35 ...2.000 (!) αγώνες. Αυτό το επίτευγμα κατέστησε τη Bugatti 35 το σημαντικότερο αγωνιστικό που έχει υπάρξει στην ιστορία του αυτοκινήτου. Όσο για τον Williams, εκτός  από τους αγώνες, έδρασε στην διάρκεια του πολέμου ως μυστικός πράκτορας των Συμμάχων και εκτελέστηκε από τους Ναζί το 1945.
Η γαλάζια Bugatti ήταν το υπεραυτοκίνητο του Μεσοπολέμου, «τέκνο» μίας εταιρείας που συνδύαζε τις επιδόσεις των σύγχρονων Ferrari και την πολυτέλεια μίας Rolls Royce σήμερα. Η Bugatti είχε κατασκευάσει τα υπερβολικότερα τετράτροχα της εποχής της. Όμως, η 35 ήταν ένα λιτό, ελαφρύ και ταυτόχρονα στιβαρό αγωνιστικό, το οποίο συνδύασε για πρώτη φορά τις ζάντες αλουμινίου με τα ενσωματωμένα τύμπανα. Κέρδισε παντού, από σιρκουί μέχρι αγώνες σαν το Targa Florio, συνδυάζοντας την αντοχή με την ευκολία χειρισμού, με βάση πάντοτε τα δεδομένα της εποχής. Την «35» κινούσε ένας κινητήρας 8 κυλίνδρων εν σειρά, χωρητικότητας 2 έως 2,4 λίτρων, με απόδοση 90 ίππων, οι οποίοι έφθαναν τους 130 με τη χρήση  υπερσυμπιεστή. Το αυτοκίνητο ήταν διθέσιο, δεδομένης της ανάγκης για την παρουσία συνοδηγού μηχανικού εκείνη την εποχή. Ζύγιζε 700 κιλά. Ένας από τους οδηγούς που οδήγησαν την «35» στην νίκη λεγόταν Pierre Veyron. Εργάστηκε για την εταιρεία ως μηχανικός εξέλιξης, οδηγός δοκιμών και οδηγός αγώνων. Σας θυμίζει κάτι το όνομα;

 

 

 
Alfa Romeo B.

 

Alfa Monoposti

H Type B ήταν το «αστέρι» της περιόδου 1932-35. Με οδηγούς όπως ο Tazio Nuvolari, αντιστάθηκε στους Γερμανούς των Auto Union και των Mercedes, που υπερτερούσαν σε ισχύ. Όμως, η «Β» θα μείνει στην Ιστορία όχι μόνο για τις νίκες της, αλλά και γιατί ήταν το πρώτο μονοθέσιο στην ιστορία. Οι αγώνες γινόταν πιά σε πίστες, και οι μηχανικοί ήταν παρόντες στα πιτς. Η Alfa Romeo δεν πήρε όμως ένα απλό αγωνιστικό και του αφαίρεσε μία θέση. Ο οδηγός έπρεπε να κάθεται χαμηλά για καλύτερο κέντρο βάρους. Για να επιτευχθεί αυτό, η Type B είχε δύο άξονες εκατέρωθεν του οδηγού για να μεταδίδουν την κίνηση στον πίσω άξονα. Ο κινητήρας ήταν, όπως και στην Bugatti, 8 κυλίνδρων εν σειρά, χωρητικότητας 2,6 μέχρι και 3,8 λίτρων και είχε ως μέγιστη ισχύ 330 ίππους, με τη χρήση υπερσυμπιεστή. Η Alfa Romeo, μετά τη Bugatti, έβαλε τα θεμέλια των σημερινών αγώνων: η πρώτη με τη χρήση ελαφρών υλικών και η δεύτερη με την εισαγωγή του μονοθέσιου. Ίσως για αυτό ο Enzo Ferrari να είπε: «όταν κέρδισα την Alfa Romeo, ένοιωσα ότι σκότωσα την μάνα μου».

 

 

 

Mercedes S.

 

Ο άσπρος ελέφαντας

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης προσπαθεί να επουλώσει τα τραύματα του πολέμου και της οικονομικής κρίσης. Είναι μία εποχή ελευθερίας, αλλά και αναταραχής. Το 1927, στην περιοχή της οροσειράς Eifel, στη γερμανική συνέχειας της οροσειράς των Αρδεννών, ένα νέο σιρκουί εγκαινιάζεται. Μέσα στην καταπράσινη έκταση μόλις που διακρίνεται η λωρίδα της ασφάλτου  να χάνεται μέσα στο δάσος, καθώς ο καιρός μεταβάλλεται συνεχώς από βροχή σε λιακάδα και από ομίχλη σε ξαστεριά. Η γαλήνη της φύσης ταράζεται από το βουητό ενός μεγάλου άσπρου αυτοκινήτου που αγωνίζεται να κρατηθεί στον στενό δρόμο. Το αυτοκίνητο είναι η Mercedes S και στο τιμόνι είναι κάποιος Rudolph Caracciola. Ο οδηγός αυτός κέρδισε τον πρώτο αγώνα που διοργανώθηκε στην πίστα αυτή, η οποία δεν ήταν άλλη από το Nürburgring. Mύθος της αυτοκίνησης η «πράσινη κόλαση», όπως την βάφτισε ο Jackie Stewart, παραμένει ανοιχτή μέχρι σήμερα προκαλώντας όσους… τολμούν.
H Μercedes S δεν ήταν ούτε λιτή, ούτε μικρή. Ήταν ένα ογκώδες όχημα, με έναν κινητήρα 8 κυλίνδρων εν σειρά, τεράστιας χωρητικότητας 6 μέχρι 7 λίτρων, που απέδιδε  μέχρι 330 ίππους, χρησιμοποιώντας τον υπερσυπιεστή «Ελέφαντα» (φανταστείτε το μέγεθος του) και με βάρος που πλησίαζε τους...2 τόννους. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, υπήρχε  κίνδυνο να θεωρηθεί ότι η Γερμανία έσπασε την Συμφωνία των Βερσαλλιών, κατασκευάζοντας και πάλι... Panzer. Πατέρας της σειράς ήταν ο Ferdinand Porsche (όποια ρόδα κι αν σηκώσεις, βρισκόταν από κάτω), ο οποίος σχεδίασε όχι μόνο τον κινητήρα, αλλά και το πλαίσιο, ενώ οι εξατμίσεις που εξείχαν από αμάξωμα (και δημιούργησαν μόδα) δεν ήταν διακοσμητικές, αλλά τοποθετήθηκαν έτσι για να αποφεύγεται η υπερθέρμανση του κινητήρα. Υπήρξε και έκδοση streamline, η οποία οδηγήθηκε από τον Manfred von Brauchitsch και έφερε το προσωνύμιο «Ζέπελιν με ρόδες». Αυτό το προσωνύμιο πάντως είναι κάπως ομορφότερο από το άλλο παρατσούκλι που είχε το αυτοκίνητο: Λευκός Ελέφαντας.