Home

Κλασσικά Εικονογραφημένα: Fiat, Lancia, Abarth-Campione del Mondo

Τι όμορφο τοπίο!

 
 

 

 
Δάση, βουνά, πεδιάδες. Ολάνθιστα λιβάδια; Όχι, πέτρες, λάσπη, χιόνι και σκονισμένη άσφαλτος. Για ένα τέτοιο τοπίο μιλάμε. Και πως θα ήταν αυτό το τοπίο χωρίς την Lancia και την Fiat; Σαν κρασί χωρίς αλκοόλ ή την θάλασσα του Μοντεκάρλο χωρίς αλάτι, ένα Μονακό όπου θα σουλατσάριζαν – αντί του Ρενιέ, του ψυχρού κοστουμαρισμένου Röhrl και του Fiat 131 Abarth – ένα καρότσι, ένας κοινοτάρχης και ο οδηγός του τοπικού αγοραίου. Οι Ιταλοί έφεραν στους αγώνες τεχνολογία, χρήματα αλλά και αυτό στο οποίο είναι πιο ειδικοί...στιλ.

 

 

 

 
Δεν ήταν η πρώτη, αλλά η ομορφότερη. Η Fulvia κατασκευαζόταν ως sedan και coupe, τα οποία σύμφωνα με την λογική της εποχής ήταν διαφορετικά το ένα με το άλλο. Ήταν η τελευταία γνήσια Lancia, πριν την εξαγορά της από τον όμιλο Fiat. Εμείς οι Έλληνες μπορούμε να την απολαύσουμε σε μερικές παλιές ταινίες, όταν την επιστράτευε ο γνωστός ηθοποιός  Αλέκος Τζανετάκος, όπως στην ταινία του 1971 «Ο παραγιός μου ο ραλίστας». Στην Ευρώπη, το υπέροχο κουπέ κέρδισε τίτλους στα χέρια του Sandro Munari.
                         
 

 

 
Παράλληλα με την Fulvia, στον άτυπο διαγωνισμό ομορφιάς συμμετείχε και το  Fiat 124 Abarth, το οποίο άρχισε τη σκυταλοδρομία των επιτυχημένων αγωνιστικών της Abarth, η οποία – έκτοτε – θα προετοίμαζε σχεδόν όλα τα εργοστασιακά μοντέλα Fiat και Lancia.

 

 

 

 
Η Stratos αποτελεί ένα από τα ομορφότερα, αν όχι το ομορφότερο αγωνιστικό που επιστράτευσαν οι Ιταλοί. Ουσιαστικά επρόκειτο για ένα supercar που αγωνιζόταν στο χώμα και κυριάρχησε μέχρι το 1977, κερδίζοντας το πρώτο πρωτάθλημα οδηγών με τον Sandro Munari. Συνέχισε να είναι ανταγωνιστική μέχρι την εμφάνιση των τετρακίνητων αυτοκινήτων.

 

 

 

 
Το 131 Αbarth δεν ήταν supercar, αλλά προερχόταν από το ταπεινό Mirafiori. Aυτό όμως δεν εμπόδισε το πισωκίνητο sedan με τον κινητήρα εμπρός να κερδίσει τρία πρωταθλήματα κατασκευαστών και δύο Πρωταθλήματα οδηγών: το 1977 με τον Φινλανδό Allen και το 1980 με τον Γερμανό Röhrl. Αμφότεροι βρέθηκαν από σύμπτωση στην ιταλική ομάδα και έγραψαν ιστορία με τη μεταξύ τους κόντρα. Εδώ το 131 του Röhrl από το 1980.

 

 

 

 
Το 131 Abarth κατασκευάστηκε και σε λίγες μονάδες για ιδιώτες.

 

 

 

 
Η 037 ήταν άλλη μία περίπτωση χωμάτινου πρωτότυπου, παρόμοια με την Stratos. Kατασκευάστηκε ειδικά για τους αγώνες ράλι, είχε τον κινητήρα στo κέντρο και την κίνηση πίσω. Απέδιδε 350+ ίππους, χρησιμοποιώντας συνδυασμό υπερτροφοδότη και υπερσυμπιεστή. Είχε μία μακρινή συγγένεια με τη Lancia Beta Montecarlo, η οποία χρησιμοποιήθηκε στο πρωτάθλημα τουρισμού, στο Group 5. Το 1983 διεκδίκησε τον τίτλο με τους Allen και Röhrl αλλά έχασε από τα Audi quattro. Στην εικονογράφηση, η 037 με την οποία ο Röhrl κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα Rally.

 

 

 

 
Η S4 αποτέλεσε το αποκορύφωμα της φιλοσοφίας των αγωνιστικών του Group B. Συνδύαζε, όπως η 037, ένα τετρακύλινδρο μηχανικό σύνολο με υπερσυμπιεστή και υπερτροφοδότη, που απέδιδε 450 ίππους το 1985 και ξεπερνούσε τους 500 το 1986. Eίχε, επίσης, τον κινητήρα στο κέντρο και διέθετε τετρακίνηση. Το αυτοκίνητο ήταν, κατά τον Allen, «επικίνδυνο, αλλά όμορφο», γεγονός που επιβεβαιώθηκε με τον τραγικό θάνατο των  Henri Toivonen και Sergio Cresto στην Κορσική το 1986. Το άτυχο δίδυμo είχε δημιουργήσει  ένα τεράστιο προβάδισμα στον αγώνα, κάτι που οφειλόταν και στην S4. Mετά την κατάργηση του Group B, η S4 χρησιμοποιήθηκε σε τοπικούς αγώνες και αναβάσεις, όπως αυτή της εικονογράφησης.