Home

Lola T70

 

 

 
Mία Τ70 πέφτει στα φρένα πριν από την φουρκέτα του Nürburgring το 2010.

 

Ο Ρολίστας

Πώς είναι κάτι ηθοποιοί που παίζουν πάντα δεύτερους ρόλους, αλλά είναι απαραίτητοι στο έργο; Κάτι τέτοιο είναι και το αυτοκίνητο της ιστορίας μας. Δεν έκλεψε ποτέ τη δόξα από τη Ferrari, τη Bugatti, την Porsche ή τη Jaguar, αλλά δεν υπάρχει εκδήλωση κλασσικού αυτοκινήτου που να λείπει. 100 αγωνιστικά κατασκευάστηκαν και ήταν τόση η ζήτηση, που η Lola ξανακατασκεύασε αντίγραφα της Τ70 το 2005.
Η Lola δεν είναι ο μόνος ρολίστας στο έργο των αγώνων αυτοκινήτου. Reynard, March, Osella και Dallara μοιράζονται επίσης τους δεύτερους ρόλους και πολλές φορές κλέβουν την παράσταση. Αν, μάλιστα, βάλουμε σε σειρά τα αγωνιστικά που κατά καιρούς έχουν κατασκευαστεί από αυτές τις εταιρείες ή τα σπορ αυτοκίνητα, στην παραγωγή ή την σχεδίαση των οποίων αυτές έχουν συμμετάσχει, θα δημιουργηθεί μποτιλιάρισμα  εξόδου του Πάσχα, προ πανδημίας. Ή τελευταίας ημέρας πριν την καραντίνα.

 

 

 
Η νικήτρια της Daytona το 1969 στην παλιά διαδρομή του Solitude Grand Prix το 2017.

 

Λόλα να ένας  Chevrolet V8

Πολλοί δεν γνωρίζουν, κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς, πριν τουλάχιστον αρχίζω να σκαλίζω την ιστορία της Lola, ότι το κλασσικό Ford GΤ40 προέρχεται από την Lola Mk6. Aν και πρόκειται για κατασκευαστή που προέρχεται από τη Βρετανία, η Lola είχε πάντα το βλέμμα στις ΗΠΑ και η Τ70 ήταν η πρώτη πρωταθλήτρια του θεσμού Can Am το 1966, με τον John Surtees στο τιμόνι. Tα υψηλά χρηματικά έπαθλα, αλλά και η μεγάλη αμερικανική αγορά τραβούν πάντα το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων, όπως είδαμε και στο προηγούμενο αφιέρωμα στην Porsche 917.
H T70 παρουσιάστηκε το 1965 με σχεδιαστή τον Tony Southgate και μηχανικό τον Eric Broadley. Κατασκευαζόταν στο Slough της Αγγλίας. H πρώτη έκδοση ήταν η Spyder που είχε σωληνωτό πλαίσιο από ατσάλι και αλουμίνιο, σε συνδυασμό με συνθετικό αμάξωμα. Ο κινητήρας προερχόταν από τη Chevrolet, ενώ νίκες σημείωσε με το συγκεκριμένο αυτοκίνητο και ο – επίσης –   πρωταθλητής της  Formula 1, Denny Hulme. Κατασκευάστηκαν συνολικά 33 οχήματα.

 

 

 
Ο small block Chevrolet V8.

 

Σταδιοδρομία στο Cinema

To 1967 η Τ70 ΜkIII απέκτησε σκεπή, ενώ το αυτοκίνητο χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη ταινία του George Lucas «THX1138», στην ταινία «Winning» με τον Paul Newman, αλλά και στο «Le Μans» με τον Steve Mc Queen. Στην τελευταία αυτή ταινία, είχε τον άχαρο ρόλο να χρησιμοποιηθεί, με αμάξωμα Ferrari και Porsche, ως αυτοκίνητο με το οποίο γυρίστηκαν οι σκηνές των ατυχημάτων, δεδομένου ότι το 1970 οι Τ70 ΜkIII ήταν πιά τεχνολογικά παρωχημένες, άρα και φθηνότερες. Αξίζει να σημειωθεί ότι στον 24ωρο αγώνα που έγινε στη Daytona το 1969, όπου η Τ70 έκανε το 1-2, το δεύτερο αγωνιστικό ανήκε στην ομάδα του ηθοποιού James Gardner. Ο Gardner είναι γνωστός στους παλιότερους από την σειρά «Φάκελοι Ρόκφορντ». H MkIII κατασκευάστηκε σε 31 αντίτυπα.
Στις Τ70 χρησιμοποιήθηκαν 3 κινητήρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η επιλογή ήταν ένας ατμοσφαιρικός small block Chevrolet, χωρητικότητας 4.991 κ.εκ διάταξης V8, με γωνία 90°, δύο βαλβίδες ανά κύλινδρο και απόδοση 425 ίππων. Χρησιμοποιήθηκε κι ένας Chevrolet big block 7 λίτρων, V8, με 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο και απόδοση 465 ίππων. Ενώ, όμως, στις ΗΠΑ επιτρεπόταν στους αγώνες η χρήση αεροπορικού καυσίμου, στην Ευρώπη οι κανονισμοί  επέβαλλαν μόνο συμβατικά καύσιμα, κάτι το οποίο προκαλούσε προβλήματα αξιοπιστίας στους κινητήρες της Chevrolet. Εναλλακτικά, δοκιμάστηκε και ο DP218 της Aston Martin, ο οποίος ήταν επίσης χωρητικότητας 5 λίτρων, με απόδοση 460 ίππων. Όμως, τα αποτελέσματα με τον βρετανικό κινητήρα δεν ήταν ικανοποιητικά.
Η Τ70 διέθετε κιβώτιο 4 σχέσεων Hewland LG50082, ενώ το σύστημα διεύθυνσης προερχόταν από το... Austin 1800. To βάρος κυμαινόταν στα 800 κιλά, με δεξαμενές καυσίμου που χωρούσαν περίπου 200 λίτρα, ενώ χρησιμοποιήθηκαν ελαστικά των εταιρειών Dunlop, Goodyear και Firestone.

 

 

 
T70 Mk3B.

 

Bετεράνος

Στα 10 χρόνια παρουσίας, από το 1965 μέχρι το 1975, η Τ70 πρέπει να πήρε μέρος σε πάνω από 1.000 αγώνες σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας εκατοντάδες θέσεις στο podium και πολλές πρώτες θέσεις. Οδηγήθηκε από μεγάλους πιλότους, όπως οι Mark Donohue, Jo Bonnier, Richard Atwood, Jean Pierre Beltoise, Ronnie Peterson, Carlos Reutemann, Denny Hulme, Hans Hermann, Mario Andretti, John Surtees και Mike Hailwood. Μετά τις αλλαγές κανονισμών το 1970, δεν ήταν σε θέση να συναγωνιστεί τις Porsche 917 και τις Ferrari 512. Ο ανταγωνισμός διέθετε 100 επιπλέον ίππους και πολύ καλύτερη αεροδυναμική. Σταδιακά, οι Τ70 χρησιμοποιήθηκαν από ιδιώτες σε αγώνες μικρότερης σημασίας. Το αυτοκίνητο απέκτησε και μία έκδοση δρόμου, τη Sbarro Lola, όχημα που βασιζόταν στην Τ70. Το μοντέλο διέθετε όλες τις ανέσεις επιβατικού, όπως κλιματισμό και ηχοσύστημα. Προοριζόταν να βγει στην παραγωγή το 1970, αλλά τελικά κατασκευάστηκαν μόνο 7 κομμάτια. To αυτοκίνητο θα κατασκευαζόταν στην Ελβετία, όπου ήταν η έδρα του σχεδιαστή Franco Sbarro. Σήμερα μία Τ70 στοιχίζει περί τα 400.000 $.
Όσο για την εταιρία Lola, αυτή ξεκίνησε το 1958 και έκλεισε το 2012, έχοντας γράψει τη δική της ιστορία στους αγώνες. Το 1967 συνεργάστηκε με τη Honda στην κατασκευή του μονοθεσίου F1 των Ιαπώνων, ενώ κατασκεύαζε για χρόνια αμαξώματα για τα Πρωταθλήματα CART, Indy αλλά και Formula 5000. Τελευταίο της podium στην F1 ήταν το 1990, όταν μία Larousse Lamborghini τερμάτισε στην 3η θέση του Ιαπωνικού Grand Prix.

 

 

 
Mία Τ70 στα πάντοκ του Nürburgring.