Home

Lamborghini Miura

 

 

 

 
H Miura του Sinsheim αντίκρυ σε μία Countach.

 

Ο «Φεραροφάγος»

Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό και γλυκανάλατο από το ανακάτεμα του life style με το αυτοκίνητο. Ιδίως, όταν πρόκειται για ιστορικά αυτοκίνητα επιδόσεων από την Ιταλία, με τη  συνοδεία ενός τενόρου να στριγγλίζει, μιας ημίγυμνης υπάρξεως θηλυκού γένους και με την παρουσία ενός (συνήθως) ακριβού κρασιού, με φόντο (συχνά) κάποιο ιταλικό μνημείο, με μπόλικο δράμα και πόθο. Στην περίπτωση της Miura αναφερόμαστε σε ένα αυτοκίνητο που οφείλει το όνομά του σε μία σκληροτράχηλη και μαχητική ράτσα ταύρων, η οποία γεννήθηκε στη γη της Ανδαλουσίας, κοντά στη Σεβίλλη.
Η Miura ήταν ένα αυτοκίνητο. Είχε τσιμούχες, λάστιχα, βίδες και μπορούσε να μείνει στον δρόμο. Επίσης, μπορούσε να συντριβεί πάνω στην τσάπα μιας μπουλντόζας, όπως στην αρχή της ταινίας «The Italian Job». Αλλά, ως αυτοκίνητο, ήταν αντάξια του ταύρου που έφερε στο σήμα της. Όταν κατασκευάστηκε, αφορούσε τους βαθύπλουτους και αποκτήθηκε από τον Σάχη της Περσίας, από τον Σινάτρα κι από τον Ωνάση, ο οποίος πήρε μία δώρο στον δημοφιλή τραγουδιστή Σταμάτη Κόκκοτα. Κατασκευάστηκαν περίπου 700, ήταν το τρίτο μοντέλο της Lamborghini και έφερε κέρδη  στην εταιρία.

 

 

 
Πανόραμα

 

Τώρα θα σου δείξω εγώ!

Χιλιοειπωμένη η ιστορία (ή αστικός μύθος;) ότι ο Ferruccio Lamborghini, κατασκευαστής τρακτέρ, θύμωσε με την αλαζονική αντίδραση του Ferrari, μετά από τεχνική πρόταση που του έκανε ο Lamborghini και αποφάσισε να δημιουργήσει μόνος του ένα σπορ μοντέλο. Η Miura ήταν το σπουδαιότερο δημιούργημά του. Όχι για τους life style λόγους που προαναφέραμε, ούτε γιατί σήμερα οι τιμές της είναι υψηλές σε επίπεδο δημοπρασίας αλλά γιατί κατάφερε ένα τέτοιο χτύπημα στην Ferrari, ώστε αυτή συνήλθε το... 1984 με την 288GTO και, λίγο αργότερα, με την F40. Και αυτό συνέβη χωρίς η Miura να ιδρώσει σε πίστες και αγώνες! Ο λόγος είναι απλός: η Miura ήταν το πρώτο super car με τον κινητήρα στο κέντρο, αλλά όχι και το πρώτο σπορ όχημα, αφού είχε προηγηθεί η Porsche 550 Spyder.

Το άλογο δεν σπρώχνει το κάρο...

Έτσι έλεγε ο Enzo Ferrari, εννοώντας ότι ο κινητήρας έπρεπε να βρίσκεται εμπρός. Όμως, από τις αρχές του ’60, η δική του ομάδα – ακολουθώντας τις τεχνικές εξελίξεις – είχε ένα μονοθέσιο με το κινητήρα στο κέντρο. Αυτό έκανε, άλλωστε, και η  Cooper, η οποία ήδη από το 1959 είχε κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα  με τον Jack Brabham. Από το 1965 και μετά, και στους αγώνες αντοχής όλες οι ομάδες είχαν πρωτότυπα με τον κινητήρα στο κέντρο, αλλά στην παραγωγή σπορ αυτοκινήτων όλοι οι κατασκευαστές τοποθετούσαν τον κινητήρα εμπρός, εκτός από την Porsche που τον είχε τοποθετήσει πίσω. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ferrari Daytona, η οποία σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία (πούλησε τελικά 3 φορές παραπάνω από την Miura) και ήταν ιδιαίτερα όμορφη. Γιατί να αλλάξεις κάτι επιτυχημένο;
Η Lamborghini έκανε, όμως, το προφανές που δεν έκαναν οι άλλοι. Πήρε τη συνταγή κατασκευής ενός σύγχρονου αγωνιστικού και την εφάρμοσε στο δικό της super car. Έτσι, η καμπίνα  βρισκόταν στο κέντρο, ενώ στο μεταλλικό πλαίσιο και εγκάρσια ήταν τοποθετημένος ο κινητήρας. Με άλλα λόγια, ο κινητήρας βρισκόταν ακριβώς πίσω από τους επιβάτες και εμπρός από τον οπίσθιο άξονα. Το συνολικό ύψος του οχήματος ήταν πολύ μικρό, ενώ το όχημα χωρίς το αμάξωμα ήταν σχεδόν τετράγωνο, γεγονός που βοηθούσε στην οδική συμπεριφορά. Ασχέτως των υπολοίπων χαρακτηριστικών, το κύριο συμπέρασμα είναι ότι η Miura ήταν το πιο πρωτοποριακό sports car  της εποχής της, παίρνοντας την πρωτοκαθεδρία από την Ferrari.

 

 

 
Αξεπέραστο σχέδιο.

 

Gandini του Οίκου Bertone

Φυσικά, η  Miura δεν ήταν μόνο πρωτοποριακή. Διέθετε κι ένα όμορφο, διαχρονικής σχεδίασης αμάξωμα, το οποίο ήταν επιθετικό, χωρίς να είναι κραυγαλέο. Είχε τα χαρακτηριστικά εμπρόσθια φωτιστικά σώματα που την έκαναν να ξεχωρίζει από μακριά, είχε μοντέρνο σχήμα, χωρίς – όμως – να λείπουν τα στοιχεία της εποχής της, όπως τα διακοσμητικά από χρώμιο. Τη συνταγή της επιτυχίας συμπλήρωνε ο V12 60° κινητήρας της Lamborghini, χωρητικότητας σχεδόν 4 λίτρων, με απόδοση που έφτασε στους 385 ίππους, στην τελευταία της έκδοση P400SV του 1971. Με αυτή την ισχύ  ξεπέρασε  σε ιπποδύναμη την Ferrari 365 Daytona, με την οποία, όμως, μοιραζόταν την ίδια τελική ταχύτητα των 280 χλμ/ω.
Όταν εμφανίστηκε το μοντέλο το 1966 στο σαλόνι της Γενεύης ήταν, πλέον, σίγουρο ότι ο Ferrari μετάνιωσε που αποπήρε τον Lamborghini. Η Μiura ήταν, από τεχνολογικής απόψεως, το πιο προηγμένο μοντέλο της εποχής της και μετά από αυτή κανένας δεν ξαναέβαλε τον κινητήρα εμπρός. Ένα super car έπρεπε να έχει τον κινητήρα στο κέντρο, μία τακτική που τελικά ακολούθησε ακόμα και η ξεροκέφαλη Porsche, έστω και με πολλά χρόνια καθυστέρηση, όταν  παρουσίασε το 2003 την GT-Carrera.

Η απάντηση της Ferrari

Η Μiura στοίχιζε όσο τρείς 911, ήταν λίγο ψηλότερη από 1 μέτρο, πολυτελέστατη αλλά με θορυβώδη καμπίνα, λόγω του κινητήρα. Ζύγιζε 1180 κιλά και το μήκος του αμαξώματος  ήταν 4,37 μέτρα. Η απάντηση των γειτόνων από τη Μόντενα δεν άργησε να φθάσει στην έδρα της Lamborghini  στη Sant’ Agata Bolognese, 25 χιλιόμετρα μακριά από την Μπολόνια. Άλλωστε, η Μόντενα απείχε μόλις 21 χιλιόμετρα από την έδρα των «ταύρων» της Lamborghini και οι δύο πόλεις είχαν από παλιά λογαριασμούς. Μάλιστα, το 1325 είχαν εμπλακεί σε πόλεμο που κατέληξε σε νίκη της Μόντενα, η οποία πήρε τότε ως έπαθλο έναν… δρύινο κουβά.
Πρώτα ήρθε η Dino, η οποία όμως είχε πολύ μικρότερες επιδόσεις, και στις αρχές του ‘70 η 308 και η 512, η οποία είχε επίπεδο δωδεκακύλινδρο κινητήρα. Όμως, τα χαμόγελα στη Ferrari ξαναπάγωσαν, αφού η Lamborghini εμφάνισε την Countach, η οποία έσπασε το φράγμα των 300 χλμ/ω τελικής, ξεπερνώντας την επίδοση της 512. Έπρεπε να εμφανιστεί η 288GTO το 1984 και η F40 μερικά χρόνια αργότερα για να ξαναπάρει η Ferrari την πρωτοκαθεδρία από την Lamborghini. Η τελευταία οποία πέρασε δύσκολες στιγμές μέχρι να καταλήξει το 1998 στο VW Group και συγκεκριμένα στην  Audi. Αλλά Miura δεν ξαναβγαίνει, όση χρηματοδότηση και να έχεις...
Αν θέλετε να δείτε κάποια από αυτές που δεν είναι κλειδωμένες στις συλλογές κάποιου μεγιστάνα τότε θα πρέπει να πάτε σε κάποια επιλεγμένα μέρη όπως το Μουσείο της Lamborghini στην Μπολόνια ή στο Τεχνικό Μουσείο Sinsheim στην Γερμανία... ή σε κλίμακα 1:18... Όσο για τον κουβά, αυτός φυλάσσεται στον καθεδρικό ναό της Μόντενα, γεγονός που μάλλον κάνει την Μπολόνια να αφηνιάζει σαν… ταύρος.