Home

Opel GT

 

 

 
Με ψυχεδελική διάθεση.

 

Η Θεία μου η Χίπισσα

Από την εποχή του αείμνηστου Ορέστη Μακρή, όταν κυριαρχούσαν τα ψάθινα καπέλα, τα Οpel Olympia και αργότερα τα Rekord και τα Kapitän ανήκαν σε νοικοκυραίους της μεταπολεμικής Ευρώπης, οι οποίοι δεν ήταν πλούσιοι, αλλά είχαν τον τρόπο τους. Η αντιγραφή της αμερικανικής σχεδίασης με τα άσπρα βολάν και τα κάπως συγκρατημένα χρώμια (μην το κάνουμε και American Bar) κόλλησαν για τα καλά τη ρετσινιά του συντηρητικού στην Opel, ένα στοιχείο που ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να διώξει από πάνω της.
Μία από τις πιο παράτολμες προσπάθειες της να απαλλαγεί από την φήμη αυτή, ήταν το Opel GT. Η ανησυχία των ιθυνόντων της GM  για τη Γερμανίδα γεροντοκόρη τούς οδήγησε να της επιστρέψουν να παρουσιάσει το 1965 το πρωτότυπο του μοντέλου. Ήταν μία γερμανική προσπάθεια, με εμπλοκή όμως και ανθρώπων της GM. Η εντύπωση που προκάλεσε το όχημα, έδωσε θάρρος στην Opel να πετάξει τα συντηρητικά της φουστάνια και να φορέσει παρδαλά παντελόνια καμπάνα με μαλλί άφρο και να παρουσιάσει επίσημα το GT το 1968.

 

 

 
Υπό βροχή.

 

Από τα Μάταλα στο Kadett

Βέβαια στην ψυχή της ήταν πάντα ένα φρόνιμο παιδί και έτσι κάτω από το όμορφο, μοντέρνο αμάξωμα που έμοιαζε με μικρή Corvette, κρυβόταν βασικά το «ταπεινό» και συντηρητικό Kadett B. Η οπίσθια ανάρτηση ήταν διαφορετική και το όχημα διέθετε δύο τετρακύλινδρους, τετράχρονους κινητήρες. Ο πιο αδύναμος είχε χωρητικότητα 1,1 λίτρου και απόδοση 60 ίππων, ενώ αυτός που  προερχόταν από το Rekord 1,9 λίτρου είχε απόδοση 90 ίππων. Οι κινητήρες ήταν τοποθετημένοι εμπρός, ενώ η κίνηση μεταδιδόταν στους οπίσθιους τροχούς, μέσω ενός χειροκίνητου κιβωτίου τεσσάρων σχέσεων ή ενός αυτόματου τριών σχέσεων, το οποίο κυρίως αφορούσε την αγορά των ΗΠΑ. To αυτοκίνητο ζύγιζε λιγότερο από 1.000 κιλά, ήταν διθέσιο, με προβολείς όχι αναδιπλούμενους, αλλά  αναστρεφόμενους, με δισκόφρενα εμπρός και τύμπανα πίσω. Παρόλο το μικρό μέγεθός του, το GT ήταν αρκετά ευρύχωρο και έμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1973. Παρήχθησαν πάνω από 100.000 κομμάτια και η πλειοψηφία τους κατέληξε στις ΗΠΑ.

 

 

 
Εδώ διακρίνονται οι προβολείς ανεστραμμένοι. Από το Verkehrsmuseum München.

 

Με ολίγη από γαλλικό Μάη

Το εργοστάσιο της Opel στο Bochum δεν είχε τη δυνατότητα να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της αγοράς, λόγω μεγάλης ζήτησης των άλλων  μοντέλων της Opel. Γι’ αυτόν τον λόγο, το συγκεκριμένο εργοστάσιο κατασκεύαζε τα μηχανικά μέρη, αλλά το αμάξωμα του GT κατασκευαζόταν στη Γαλλία, από τις εταιρίες  Chaussard-Brissoneau και Lotz Die Press. Το μικρό Opel είχε ευχάριστη οδική συμπεριφορά, αλλά η σχετικά χαμηλή ιπποδύναμη δεν του επέτρεπε να ανταγωνιστεί τις 911, ούτε και να σπάσει το φράγμα κύρους των 200 χλμ/ω. Η τελική του ταχύτητα έφθανε τα 185 χλμ/ω, ενώ για τα 0-100 χρειαζόταν 10,8΄. Στις ΗΠΑ πωλήθηκε και ως Buick με αυτόματο κιβώτιο, ενώ μέχρι σήμερα έχει ένα κύκλο πιστών φίλων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν ως μοναδικά προβλήματα τη σκουριά και τον τακτικό έλεγχο του λιπαντικού. Μεγαλύτερο πρόβλημα αποτέλεσε η μικρή απόδοση του κινητήρα, η οποία δεν ανταποκρινόταν στον σπορ χαρακτήρα του μοντέλου. Σήμερα, πολλοί έχουν αντικαταστήσει το τετρακύλινδρο μοτέρ με πιο σύγχρονα και ισχυρότερα εξακύλινδρα σύνολα, προερχόμενα από το Omega ή από άλλα μοντέλα της Opel.
Το μικρό GT είχε κάποια σύντομη αγωνιστική καριέρα, με συμμετοχή στο Group 4 και καλύτερο αποτέλεσμα την 4η θέση στην κατηγορία του, στο Targa Florio του 1971. Η επίσημη Opel προτίμησε τα Ascona πρώτης και δεύτερης γενιάς, όπως και το Kadett GT-E, διαθέτοντας σπουδαίους οδηγούς, όπως οι Vatanen, Röhrl και Τοivonen. Το 1982, ο Γερμανός κέρδισε το τελευταίο παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλι  με συμβατικό, ατμοσφαιρικό αγωνιστικό αυτοκίνητο, το οποίο διέθετε οπίσθια κίνηση: το Opel Ascona 400.

 

 

 
Μεταγενέστερη αγωνιστική έκδοση.

GT και ανταγωνισμός

 Εκείνη την εποχή η κατηγορία των μικρών σπορ κουπέ είχε πολλούς εκπροσώπους, με πιο σημαντικό τον πρώτο παγκόσμιο πρωταθλητή ράλι, το Renault Alpine. Ήταν ελαφρύτερο από το GT και η διαρρύθμιση «όλα πίσω» το καθιστούσε πιο ενδιαφέρον για τους γνώστες από την πλευρά της οδηγικής εμπειρίας. Υπήρχε και η Porsche 914, η οποία είχε πρωτοποριακή σχεδίαση με κινητήρα στο κέντρο, αλλά οι σνομπ φίλοι της εταιρείας δεν μπόρεσαν να χωνέψουν ότι χρησιμοποιούσε τον κινητήρα του «σκαραβαίου». Μοιραία το μοντέλο πούλησε σχεδόν το ίδιο με το Opel GT. Υπήρχαν, βέβαια, και οι καταξιωμένες Giulia Sprint (οι οποίες είχαν πολύ μεγαλύτερες ιπποδυνάμεις και φυσικά ήταν πιο ευρύχωρες), οι υπέροχες Fulvia (οι οποίες στην έκδοση HF ήταν επίσης ισχυρότερες) και – τέλος – το 124 Coupe, το οποίο στην έκδοση Abarth είχε και αξιόλογη αγωνιστική σταδιοδρομία. Φυσικά, η σύγκριση είναι κάπως άδικη για το GT, αφού όλα τα ιταλικά μοντέλα έμειναν για πολύ μεγαλύτερο διάστημα στην παραγωγή.
Τέλος, υπάρχει και μία σχετικά άγνωστη πτυχή του μικρού αυτοκινήτου. Αποτέλεσε για καιρό βάση για ένα πειραματικό πετρελαιοκίνητο αγωνιστικό αυτοκίνητο της επίσημης Opel. Σκοπός αυτού του μοντέλου ήταν να μετρήσει τις δυνατότητες των κινητήρων turbodiesel. Σήμερα το GT αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, το σημαντικότερο oldtimer της Opel και μπορεί να βρεθεί σε αρκετά προσιτές τιμές.

 

 

 
Κι όμως είναι Opel.

 

 

 

 
Tο Kadett B αποτέλεσε την βάση.

 

 

 

 
Πάνω αριστερά διακρίνεται το πρωτότυπο του GT, ενώ στις διαφημιστικές καταχωρήσεις φαίνεται πόσο τολμηρό σχεδιαστικά ήταν αυτό το αυτοκίνητο, σε σχέση με τα υπόλοιπα μοντέλα της Opel.