Home

Τα επαναλαμβανόμενα πέτρινα χρόνια της Ferrari

 
Λεπτομέρεια από την 312Β του Μουσείου της Mulhouse
 

 

Ένα είναι σίγουρο στο Πρωτάθλημα της Formula 1 του 2020. Οι Ferrari θα κερδίσουν μόνο από θαύμα. Η ιστορική ομάδα περνάει βαθιά κρίση που δεν  είναι η πρώτη από το 1949. Άγνωστο αν θα αλλάξουν τα πράγματα με την έλευση του Sainz Jr, άγνωστο αν το αυτοκίνητο θα γίνει οδηγήσιμο (ως μη οδηγήσιμο το χαρακτήρισαν οι ίδιοι οι πιλότοι του)  και άγνωστο αν θα βρεθεί αυτός που θα φτιάξει το κλίμα στην ομάδα. Όταν όμως δεν μπορείς να δεις το μέλλον και το παρόν δεν είναι και το καλύτερο η μόνη διέξοδος είναι να κοιτάξεις στο παρελθόν.

 

 

 
Η 312B όπως και η Τ είναι από τα ομορφότερα μονοθέσια της Ferrari

 

What comes up must come down  

Η πρώτη δεκαετία της Formula 1 τελείωσε με ένα  μεγάλο τεχνολογικό βήμα μπροστά που το έκανε η Cooper. Ο κινητήρας έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο. Να είναι μικρός σε όγκο, με χαμηλό κέντρο βάρους και τον οδηγό σχεδόν ξαπλωτό, χωμένο μέσα στο μονοθέσιο. Η Ferrari δεν άργησε να απαντήσει και με τους νέους κανονισμούς της Formula 1.5 λίτρου λάνσαρε την 156 Sharknose το 1961 με την οποία πρωταγωνίστησε μέχρι το 1964. Όμως οι Βρετανοί είχαν έρθει για να μείνουν και την σκυτάλη πήρε η Lotus με το μονοκοκ πλαίσιο και τον κινητήρα να αποτελεί μέρος του. Ο Αυστραλός Jack Brabham το 1966 θα γινόταν ο πρώτος που θα κέρδιζε το πρωτάθλημα με το δικό του αυτοκίνητο και κινητήρες της Repco. Το 1967 η Cosworth μαζί με την Lotus παρουσίαζαν τον θρυλικό V8 που θα έκλεβε την παράσταση για τα επόμενα 15 χρόνια.Μικρός, με χαμηλό κέντρο βάρους, πολύστροφος, ανθεκτικός αλλά και ισχυρός (απέδιδε αρχικά 420 ίππους) δεν ένοιωσε να απειλείται από τον ογκώδη V12 της Ferrari που έβλεπε την κορυφή να απομακρύνεται. Σαν να μην έφτανε αυτό εμφανίστηκε και αυτός ο Ken Tyrell...

 

 

 
Xρυσές ζάντες, κόκκινο της φωτιάς, άσπρες πινελιές και το κίτρινο του λογότυπου.Τι όμορφος χρωματικός συνδυασμός!

 

Εποχή Ickx, Andretti και Regazzoni

Η μεγάλη ομάδα είχε χάσει τον ρυθμό των εξελίξεων. Άλλες ομάδες είχαν την τεχνολογική πρωτοβουλία και εκτός από την Lotus ο Ken Tyrell ως διευθυντής της Μatra F1 άλλαζε τον βαρύ και περίπλοκο V12 της Matra με τον V8 Cosworth και έδινε το cockpit στον Jackie Stewart o οποίος είχε έρθει από την BRM που μετά τον τίτλο του 1962 πελαγοδρομούσε πειραματιζόμενη με έναν δαιδαλώδη και πολύ βαρύ δεκαεξακύλινδρο κινητήρα. Από το 1968 μέχρι το 1973 ο τίτλος ήταν μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα στον Tyrell και τον Chapman με τραπέζι τον V8 της Cosworth.

Την ίδια εποχή η Ιταλοί περούσαν μία περίοδο βαθιάς παρακμής. Τον V12 είχε αντικαταστήσει ένας καινούργιος επίπεδος κινητήρας με τον ίδιο αριθμό κυλίνδρων και το νέο μονοθέσιο λεγόταν 312. Το χαμηλό κέντρο βάρους και η ισχύς ήταν εκεί αλλά τα Πρωταθλήματα δεν τα κερδίζουν μόνο οι κινητήρες. Το 1973 ήρθε το ναδίρ όπου ο καλύτερος οδηγός της ομάδας τερμάτισε ένατος ενώ η Scuderia δεν κατέβηκε σε δύο αγώνες σαν να ήταν ομάδα δεύτερης διαλογής.

Πάλι με χρόνια με καιρούς

Η δεύτερη περίοδος στασιμότητας έμελλε να είναι μακρύτερη. 20 χρόνια θα περίμεναν μέχρι τον τίτλο των κατασκευαστών το 1999. Τι επακολούθησε είναι γνωστό. Η ομάδα με το δίδυμο Schumacher, Barrichello ήταν ανίκητη μέχρι το 2004 και θα ξανακέρδιζε τον τίτλο με τον Raikonnen το 2007. Αυτή την φορά εκτός από τον Montezemolo ο γάλλος Jean Todt θα βοήθαγε στην αναγέννηση και την κυριαρχία της Ferrari.

Ποιός θα είναι όμως ο νέος Μεσσίας που θα σώσει την ιστορική ομάδα είναι άγνωστο. Πάντως θα χρειαστεί να κάνει μερικά θαύματα και μάλιστα γρήγορα γιατί το 2022 και οι νέοι κανονισμοί δεν είναι και τόσο μακριά. Έχει καταντήσει και βαρετό να κερδίζουν πάντοτε οι ίδιοι.

Το ιστορικό μονοθέσιο του Γαλλικού Μουσείου της Mulhouse

Η 312 B που ανήκει στο Μουσείο από το 1973 έχει μία μοναδική ιστορία. Οδηγήθηκε από τον Jacky Ickx στο παραλίγο μοιραίο ατύχημα που είχε στην Jarama το 1970 όταν το μονοθέσιο τυλίχθηκε στις φλόγες. Από το ατύχημα απέμεινε μόνο το πλαίσιο από το οποίο ξεκίνησε η ανακατασκευή του αγωνιστικού το οποίο οδηγήθηκε από τον Ιταλό Ignazio Giundi με συγκομιδή μία 4η θέση στο βελγικό Grand Prix της ίδιας χρονιάς. Μετά τον Giundi η 312 Β πήρε άλλη μία 4η θέση με τον  Clay Regazzoni και το 1971 οδηγήθηκε από τον Mario Andretti. Μετά επισκευάστηκε και πωλήθηκε στον Ελβετό οδηγό αγώνων Peter Schetty ο οποίος με την σειρά του το πούλησε στο Μουσείο όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.