Home

Alfa Romeo Alfasud.-Triumph Stag

 

 

 
Μία ξεχασμένη Alfa Romeo κάπου στην Αθήνα.

 

Κλασική περίπτωση βλάβης

Σκληρός ο τίτλος,  αφού ο χρόνος δικαίωσε τα δύο αυτοκίνητα. Χιλιάδες οι οπαδοί των δύο μοντέλων με εκατοντάδες κλαμπ ανά τον κόσμο. Mε τη φροντίδα των ιδιοκτητών, έχουν σβήσει τα προβλήματα του παρελθόντος, προβλήματα που αδίκησαν τα δύο μοντέλα πίσω στις αρχές του 1970. Εξαιρετικά τα σχέδια και καλή η στόχευση αγοραστικού κοινού, αλλά από την θεωρία στην πράξη ο δρόμος είναι πολλές φορές μακρύς και δύσκολος.

 

 

 
Δυστυχώς, ένα ιταλικό αυτοκίνητο με ανοιχτό το καπό είναι σύνηθες φαινόμενο.

 

Alfa Romeo Alfasud Σκουριά αλά ναπολιτάνα.

Δισκόφρενα σε όλους τους τροχούς, εμπρόσθια κίνηση, χαμηλό κέντρο βάρους, ολοκαίνουργιοι επίπεδοι κινητήρες, σύγχρονο και όμορφο αμάξωμα. Η Alfasud απέσπασε πολύ θετικές κριτικές, όταν παρουσιάστηκε στις αρχές τις δεκαετίας του '70. Ο ειδικός Τύπος εξέφρασε μόνο επαίνους για την εξαιρετική οδική της συμπεριφορά. Η «Sud» είχε ένα σαφές (αν και κάπως ιδιότροπο ως ιταλικό) κιβώτιο, καλόγουστο εσωτερικό με ξύλινο τιμόνι και ιδίως έναν κινητήρα που αγαπούσε το «τέρμα γκάζι». Όμως η «αχίλλειος πτέρνα» του αυτοκινήτου προερχόταν από την Σοβιετική Ένωση.
Τα ατσάλι από το οποίο κατασκευάστηκε το αυτοκίνητο εισαγόταν από την ΕΣΣΔ και ήταν μεν φθηνότερο, αλλά πολύ χαμηλής ποιότητας. Η ιταλική κυβέρνηση είχε συνεργαστεί με τους Ρώσους, οι οποίοι λίγα χρόνια πριν είχαν πάρει την άδεια κατασκευής του Fiat 124 στο Τολιάτι και η Alfa Romeo εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό κρατικό έλεγχο. Σαν να μην έφτανε αυτό, η «Sud» κατασκευαζόταν, όπως δηλώνει και το όνομά της, στον ιταλικό Νότο, με αποτέλεσμα η πoιότητα της συναρμολόγησης να είναι μέτρια, ιδίως όταν πρόκειται για ένα τεχνολογικά προηγμένο μοντέλο όπως η «Sud».
Τα προβλήματα δεν άρχισαν να φανούν. Αυτοκίνητα που μετά από 80.000 χλμ είχαν εντελώς σκουριάσει, πόρτες που κρέμαγαν και κάκιστη συναρμολόγηση έδωσαν ένα πολύ κακό όνομα στη μικρή Alfa. Ακόμα κι αν η Alfasud έλυσε αργότερα αυτά τα προβλήματα, ακόμα κι αν υπήρξε το πλέον επιτυχημένο μοντέλο της Alfa Romeo (μαζί με την «33» που την αντικατέστησε πούλησαν περίπου 2 εκ. μονάδες), θα ήταν για πάντα το ζημιάρικο ιταλικό αυτοκίνητο. Ήταν μία εποχή όπου η Alfa Romeo κέρδιζε αγώνες και  ανέβαινε στο podium, είτε με την Brabham, είτε με την «33» και είχε στην γκάμα της πανέμορφα μοντέλα όπως η Alfetta, η Alfasud Sprint και η GTV. Σημείωνε μάλιστα πολύ υψηλότερες πωλήσεις από τη σημερινή εποχή. Αλλά είναι να μην σου «βγει» το όνομα...
Η Sud αντικαταστάθηκε το 1983 από την «33», η οποία ήταν πιο συντηρητική από τον προκάτοχο της, αφού διέθετε τύμπανα στους οπίσθιους τροχούς. Είχε, όμως, τον ίδιο κινητήρα και ιδίως η έκδοση Ιmola έχει αποκτήσει ήδη έναν κύκλο owners Club σε όλο τον κόσμο. Μία «Sud» μπορεί να φτάσει και τα 19.000 € σε άψογη κατάσταση.

 

 

 
Ο επίπεδος κινητήρας ήταν ισχυρός και σπορτίφ, αλλά ταλαιπωρούσε τους μηχανικούς αφού δεν ήταν εύκολα προσβάσιμος.

 

Ο Άγγλος ασθενής

Cabrio με hard top. Βάση το κλασσικό Triumph 2000. Aπαράμιλλο αγγλικό στιλ, με ξύλο και δέρμα. Έγινε Bond car στην ταινία «Diamonds are Forever»... και μετά ήρθε η British Leyland και τα έκανε, όπως πάντα, θάλασσα! Το Stag έμεινε στην παραγωγή από το 1970 μέχρι το 1977 και πούλησε ελάχιστα. Αιτία αυτή την φορά δεν ήταν η σκουριά (αν και δεν έλειπε από τα αυτοκίνητα της εποχής), αλλά η κακή συναρμολόγηση και ο κινητήρας. Ήταν άλλη μία χαμένη ευκαιρία, αφού μπορεί το Stag να στοίχιζε όσο ένα Range Rover της εποχής, αλλά ήταν πολύ φθηνότερο από τις Jaguar, χωρίς να υπολείπεται σε πολυτέλεια.

Η Leyland είχε πάντα μεγάλα σχέδια και μικρούς προϋπολογισμούς. Η ιδέα να εξελίξει η ίδια η Triumph το δικό της μηχανικό σύνολο αποδείχτηκε καταστροφική. Ο V8 κινητήρας σχηματιζόταν από δύο τετρακύλινδρα μοτέρ του Dolomite, είχε χωρητικότητα 3 λίτρων και απόδοση 147 ίππων.     

 

 

 

 
Το Stag σε παρόμοια θέση βλάβης.

 

Η εξέλιξη όμως αντιμετώπιζε τεχνολογικά αλλά και οικονομικά προβλήματα με αποτέλεσμα ο κινητήρας να είναι αναξιόπιστος και να παρουσιάζει δομικές βλάβες, οι οποίες στοίχιζαν πολύ ή (στις χειρότερες περιπτώσεις) απαιτούσαν την αλλαγή του κινητήρα κυρίως λόγω της υπερθέρμανσης, η οποία παρουσιαζόταν πολύ συχνά. H Leyland, αντί να αντικαταστήσει το σύνολο της Triumph με αυτό της Rover που κiνούσε το Vitesse, συνέχιζε να κατασκευάζει το Stag χωρίς αλλαγές. Σαν να μην αρκούσε αυτό, οι συνεχείς απεργίες του προσωπικού είχαν ως αποτέλεσμα την τραγική ποιότητα κατασκευής. Η κατάσταση ήταν τόσο απαράδεκτη ώστε ορισμένοι ιδιοκτήτες εύρισκαν στα αυτοκίνητά τους εργαλεία ξεχασμένα από τη γραμμή παραγωγής. Το Stag ίσως να υπήρξε ένα από τα τελευταία αξιοπρεπή Triumph, αφού η Leyland τόλμησε να βάλει το λογότυπο της ιστορικής εταιρίας στο Honda Civic και να το ονομάσει Triumph Acclaim. Αυτό συνέβη και με τη «Sud». Όταν η Alfa Romeo χρεοκόπησε, η Nissan τοποθέτησε στο αμάξωμα του... Cherry τον επίπεδο κινητήρα της Alfa Romeo, φτιάχνοντας την Arna, η οποία αποτελεί μακράν το λιγότερο δημοφιλές μοντέλο των Ιταλών.
Σήμερα, το Triumph Stag έχει τους δικούς του ακολούθους και αποτελεί ένα αγαπημένο κλασσικό αγγλικό αυτοκίνητο, το οποίο αδίκησαν η εποχή του και οι δημιουργοί του.

 

 

 
Στηριζόταν στο πολύ επιτυχημένο 2000.

 

 

 

 
Το αγγλικό στιλ δεν αρκούσε για να σώσει την Leyland.

 

 

 

 
Και οι δύο εταιρίες έκαναν μεγάλες διαφημιστικές εκστρατείες για να προωθήσουν τα μοντέλα τους.