Home

Tyrell P34 Formula 1

  Tyrell-P34-Formula-1-1976-Museum-Sinsheim  
 
Tyrell P34 Formula 1 1976 Museum Sinsheim

 

Six Pack!

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εκθέματα μονοθεσίων του Τεχνικού Μουσείου στην πόλη Sinsheim είναι η εξάτροχη φόρμουλα Tyrell. Αποτελεί ένα από τα πιο παράξενα αγωνιστικά του θεσμού και είναι το απαύγασμα μίας εποχής όπου η Formula 1 δεν ασφυκτιούσε κάτω από τους αυστηρούς αγώνες αλλά και ανακάλυπτε ακόμα τον εαυτό της.

Everything goes

Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει κάποιος εκείνη την εποχή όπου οι τελευταίοι μπορούσαν να έρθουν πρώτοι και συνεχείς νέες τεχνολογικές εξελίξεις άλλαζαν τα αγωνιστικά ριζικά και πολύ γρήγορα. Πρώτα ήρθαν τα μονοκόκ πλαίσια, μετά ο κινητήρας ως μέρος του πλαισίου, τα φαρδιά ελαστικά, οι αεροτομές, αλλά και τα fullface κράνη μαζί με τις ζώνες ασφαλείας. H παλιά «φρουρά» των Brabham, Hulme, Hill (και όσων άλλων κατάφεραν να επιβιώσουν), έδινε τη σκυτάλη σε κάτι μακρυμάλληδες πιτσιρικάδες με δραματικές φαβορίτες και βαρύ δεξί πόδι, όπως οι Lauda, Peterson, Hunt, Stewart και Fittipaldi. Tα αγωνιστικά είχαν πλέον και χορηγούς που έκαναν τα πάντοκ να μοιάζουν με το πολύχρωμο τσίρκο, το οποίο ζούμε μέχρι σήμερα.
Μαζί, όμως, με τους νέους οδηγούς, εμφανίστηκαν και νέοι ιδιοκτήτες ομάδων, οι οποίες θα άλλαζαν τα πάντα με τις τεχνολογικές τους καινοτομίες. Πρώτος και καλύτερος, ο Colin Chapman, ιδιοκτήτης της Lotus, αλλά και ο Ken Tyrell.

  Tyrell-P34-Formula-1-1976-Museum-Sinsheim  

Δύσκολα τα πράγματα

Η σεζόν του 1973 τελείωνε γλυκόπικρα για την ομάδα της Tyrell: είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των Οδηγών με τον Stewart, αλλά βίωσε και τον τραγικό θάνατο του δεύτερου πιλότου της ομάδας, του Francois Cevert. To 1974, αφού ο Stewart είχε εγκαταλείψει την ενεργό δράση, ο Tyrell επιστράτευσε δύο νέους οδηγούς, τον Νοτιοαφρικανό Jody Schekter και τον υποχρεωτικά Γάλλο – λόγω του χορηγού Elf – Patrick Depailler. H 007 ήταν γρήγορη και έδωσε στον Schekter την τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα, αλλά ο ρόλος  του πρωταγωνιστή είχε χαθεί και για την Tyrell και για τη Lotus, ομάδες που είχαν κυριαρχήσει από το 1968 μέχρι το 1973. Δεδομένου ότι και οι δύο ομάδες είχαν εξαιρετικούς οδηγούς (στην Lotus αγωνιζόταν οι Peterson και Ickx), έπρεπε να ανακτηθεί  το τεχνολογικό προβάδισμα, το οποίο οι δύο ομάδες δεν είχαν πιά.

  Tyrell-P34-Formula-1-1976-Museum-Sinsheim  

Tρελός επιστήμονας

Αφού το μηχανικό σύνολο ήταν για τις περισσότερες ομάδες εκείνη την εποχή δεδομένο, η προσοχή δόθηκε στην αεροδυναμική. Όμως, η τεχνολογία εκείνης της εποχής έδενε τα χέρια των σχεδιαστών στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν την λεπτομέρεια που θα τους έδινε τη διαφορά. Η Lotus άργησε να αντιδράσει, αλλά βρήκε την καλύτερη λύση, παρουσιάζοντας το 1978 τη Lotus 78, ένα μοντέλο που διέθετε ground effect και άλλαξε συθέμελα την Formula 1. H Tyrell, από την άλλη, είχε μία άλλη, πιο ριζοσπαστική ιδέα, την οποία παρουσίασε το 1975. Τόσο ριζοσπαστική, που έμεινε τελικά μοναδική, εκφράζοντας με το παραπάνω τη λογική του Ken Tyrell, ο οποίος πάντα «έπαιζε» στα όρια των κανονισμών.

Σεζόν 197-6 Wheeler

H λογική της Ρ34 ήταν απλή. Σκοπός ήταν να μειωθεί δραστικά η μετωπική επιφάνεια, αλλά και το ύψος του ρύγχους του μονοθεσίου, προκειμένου να βελτιωθεί η αεροδυναμική, σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Επίσης, λόγω του περιορισμού που έθετε η εμπρόσθια αεροτομής στο 1,5 μέτρο, οι συμβατικοί τροχοί θα εξείχαν από τα πλάγια. Η λύση που βρήκαν ο Ken Tyrell και ο σχεδιαστής της ομάδας, Derek Gardner, ήταν η χρήση 4 πολύ μικρών εμπρόσθιων τροχών, διαμέτρου 25 εκατοστών, οι οποίοι – επιπρόσθετα – διέθεταν και μεγαλύτερη συνολική επιφάνεια πρόσφυσης και επιβράδυνσης από τους δύο συμβατικούς. Αν και το σύστημα της ανάρτησης ήταν μεγαλύτερο από αυτό ενός κανονικού μονοθεσίου, η Tyrell P34 ήταν ιδιαίτερα μικρή, τα πόδια του πιλότου βρισκόταν ουσιαστικά πάνω από τους μικρούς τροχούς ενώ όταν την κοιτά κάποιος από πίσω, το εμπρόσθιο μέρος δεν διακρίνεται καν. Το σύστημα διεύθυνσης λειτουργούσε χωρίς τεχνικά προβλήματα, ενώ, κατά τα άλλα, η Ρ34 ακολουθούσε συμβατικές τεχνικές λύσεις της εποχής της.

  Tyrell-P34-Formula-1-1976-Museum-Sinsheim  

Με ανοιχτό το στόμα

Κάπως έτσι θα έμειναν οι προσκεκλημένοι της επίσημης παρουσίασης της Ρ34 το 1975. Ο Tyrell είχε κρύψει το αγωνιστικό με κάλυμμα και το είχε τοποθετήσει πάνω σε στηρίγματα, για να μοιάζει η σιλουέτα που σχηματιζόταν κάτω από το ύφασμα με αυτή ενός συμβατικού αγωνιστικού. Η αίσθηση που προκάλεσε η εξάτροχη φόμουλα, αλλά και οι ενθαρρυντικές δοκιμές, έπεισαν τους ιθύνοντες της ομάδας να συμμετάσχουν με την Ρ34 στο πρωτάθλημα του 1976.
Τα αποτελέσματα που έφερε το παράδοξο αυτό μονοθέσιο ήταν παραπάνω από θετικά. Ακόμα και ο Jackie Stewart, ο οποίος οδήγησε την Ρ34 στο πλαίσιο τηλεοπτικής εκπομπής, τη χαρακτήρισε ως ένα μονοθέσιο με συμβατική οδική συμπεριφορά. Την γνώμη του σπουδαίου Σκωτσέζου δεν συμμεριζόταν, όμως, ο Jody Schekter, ο οποίος ποτέ του δεν ταίριαξε με την εξάτροχη Tyrell και στο τέλος – μάλιστα – τη χαρακτήρισε (διόλου κολακευτικά) «Piece of Junk»'. Παρόλα αυτά, η Ρ34 έκανε το 1-2 στο Σουηδικό Grand Prix, με πρώτο τον Schekter, ενώ οι δύο πιλότοι της ομάδας κέρδισαν από 4 δεύτερες θέσεις εκείνη την χρονιά. Η Tyrell τερμάτισε τρίτη στο Πρωτάθλημα των Κατασκευαστών και ο Schekter τρίτος στο αντίστοιχο των οδηγών.

1977 και τέλος εποχής

Το 1977 είχε πιά αποχωρήσει ο Schekter και τον αντικατέστησε ο – επίσης – γρήγορος Ronnie Peterson. H 34B δεν ήταν πιά ανταγωνιστική, επειδή έγινε πιο βαριά για να χωρέσει τον Σουηδό, ενώ το αυτοκίνητο παρουσίαζε πολλές αδυναμίες στις κλειστές καμπές. Οι αδυναμίες σχετίζονταν αφενός με τη σχεδίαση και, αφετέρου, με την ελλιπή εξέλιξη των ελαστικών από την Goodyear. To 1978, η  Tyrell θα κατέβαινε με τη συμβατική 008, η οποία σημείωσε μεν μία νίκη στο Μονακό, αλλά η ομάδα είχε για τα καλά χάσει την επαφή με την κορυφή. Αυτό σήμανε το τέλος εποχής για την Tyrell, ως πρωταγωνίστρια του θεσμού.
Εξάτροχα μονοθέσια είχαν δοκιμάσει ακόμη οι Ferrari, Williams και March χωρίς, όμως, να συμμετάσχουν επίσημα σε αγώνες. Σήμερα τα εξάτροχα αγωνιστικά δεν επιτρέπονται, οπότε η Ρ34 θα παραμείνει για πάντα η μοναδική εξάτροχη formula που κέρδισε Grand Prix. Όσο για την Tyrell, συνέχισε να συμμετέχει στους αγώνες, σημειώνοντας την τελευταία της νίκη το 1983, στο Grand Prix του Detroit. Το μοντέλο ήταν η «11» και οδηγός ο Michele Alboreto, ενώ το τελευταίο podium σημείωσε ο Mark Blundell με μία Tyrell Yamaha 022 στο σιρκουί της Καταλονίας, το 1994.
Ο Tyrell πέθανε το 2001, ενώ, ουσιαστικά, η ομάδα του κερδίζει μέχρι σήμερα, αφού η Tyrell Racing Organisation εξαγοράστηκε από την BAR, η οποία έγινε στην συνέχεια Honda, μετά Brawn, και τέλος, Mercedes GP.