Home

Ο  Άι Βασίλης - Κομεντατόρε

 

Είχε ανοίξει το δώρο του. Με τη βοήθεια του πατέρα του, βέβαια, γιατί η συσκευασία ήταν κάπως περίπλοκη. Ήταν ένα αυτοκινητάκι. Όχι, όμως, σαν αυτά που έπαιζε. Αυτό ήταν σαν αληθινό, με τις πόρτες να ανοίγουν και μεγάλο. Ferrari 250 LM  1:18 έγραφε στο κουτί. Με αυτό το παιχνίδι ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Δεν ήθελε να το χαλάσει, να παίξει και να το φθείρει. Καθόταν και το κοίταζε από διάφορες γωνίες όλη την ημέρα. Πρέπει, λέει, να ήταν παλιό. Από μία άλλη εποχή, μακρινή και άγνωστη, αλλά το αυτοκίνητο φαινόταν εντυπωσιακό, σαν να είχε κατασκευαστεί χθες.
Όταν βράδιασε, ξάπλωσε για λίγο μόνος του στο χαλί του σαλονιού και με μοναδικό φως από τα λαμπιόνια του δέντρου συνέχισε να χαζεύει το μοντέλο. Στο ημίφως, το χαλί φάνταζε με άσφαλτο και το αυτοκίνητο σαν αληθινό.
Ξαφνικά, όλα άλλαξαν γύρω του. Βρέθηκε πίσω από το τιμόνι της Ferrari στη μεγάλη ευθεία των 24 ωρών του Le Μans,  στο 1965, κατά τον τελευταίο γύρο. Λεγόταν, λέει, Jochen Rindt και κρατούσε με αποφασιστικότητα το τιμόνι, γιατί σε αυτές τις ταχύτητες, μία στραβοτιμονιά απέβαινε μοιραία. Προσπέρασε μία Shelby Daytona, που έκανε αμέσως στην άκρη, και έφτασε στον τερματισμό. Κόσμος τον χειροκροτούσε, είχε κερδίσει λέει τον μεγάλο αγώνα. Ήρθε και τον αγκάλιασε κι ένας κύριος μεγάλος, σαν τον Άγιο Βασίλη, αλλά χωρίς γένια, με μαύρα γυαλιά. Τον έλεγαν κύριο Κομεντατόρε, πρέπει να ήταν ξένος. Το αυτοκινητάκι δεν ήτανε πιά αστραφτερό κόκκινο, αλλά λερωμένο και έδειχνε πολύ ομορφότερο έτσι. Του έδωσαν να πιεί και μία ξινή λεμονάδα που την έλεγαν «σαμπάνια». Δεν ήταν πιά μικρός, αλλά ένας μεγάλος άνδρας. Ο Άγιος Βασίλης λοιπόν υπήρχε, απλά δεν είχε γένια και του χάρισε αυτή την Ferrari για να τρέχει στα όνειρα του.
Οι δύο γονείς βρήκανε τον γιό τους να έχει αποκοιμηθεί στο χαλί. Τον πήρανε αγκαλιά και τον έβαλαν στο κρεβάτι του μαζί με το αυτοκινητάκι του. Οι μεγάλοι δεν ξέρουν τι λένε. Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει. Απλά έρχεται στον ύπνο μας.
Η υπέροχη 250LM ήταν η τελευταία της σπουδαίας σειράς 250 που κέρδισε τις 24 ώρες του Le Μans το 1965, με οδηγούς τον Αμερικανό Masten Gregory και τον Αυστριακό Jochen Rindt. Έκτοτε, η ιστορική εταιρεία δεν ξανακέρδισε τον σπουδαίο αυτό αγώνα.